การศึกษาวิจัยของวิทยานิพนธ์ฉบับ มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาถึงมาตรการทางกฏหมายที่ใช้บังคับต่อสถาบันการเงิน โดยตั้งสมมุติฐานว่า กฏหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินได้กำหนดมาตรการต่างๆ เพื่อให้สถาบันการเงินมีหน้าที่รายงานธุรกรรมการเงิน เพื่อให้ปรากฏร่องรอยทางการเงินหรือร่องรอยทางเอกสารขึ้น แต่ถ้าสถาบันการเงินเป็นผู้ฟอกเงินเสียเองโดยไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ที่ต้องรายงานหรือทำบันทึกให้ปรากฏร่องรอยทางเอกสารขึ้น มาตรการเหล่านี้จึงไม่อาจป้องกันฟอกเงินได้ ดังเช่นกรณีที่เกิดขึ้นกับ Bank of Credit and CommerceInternational ดังนั้นจึงควรศึกษามาตรการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินของประเทศไทยหากเกิดกรณีดังกล่าวจะมีมาตรการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินที่เพียงพอหรือไม่ และจำเป็นต้องอาศัยมาตรการอื่นใดเพื่อเสริมให้สามารถป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินให้มีขอบเขตที่กว้างมากขึ้น ผลการวิจัยโดยการพิสูจน์สมมุติฐานดังกล่าว เริ่มจากการอธิบายความเป็นมาของปัญหาสภาพและความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการฟอกเงิน พร้อมกับยกตัวอย่างการฟอกเงินที่เกิดขึ้นจากกรณี Bank of Credit and Commerce International ซึ่งสรุปผลของปัญหา หากกรณีดังกล่าวเกิดขึ้นในประเทศไทยเพียงมาตรการต่างพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ.2542 มิอาจป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินได้ จึงต้องอาศัยมาตรการควบคุมสถาบันการเงินจากหน่วยงานอื่นๆ การประสานงานระหว่างหน่วยงาน รวมถึงความร่วมมือระหว่างประเทศ จึงสามารถป้องกันปราบปรามอาชญากรรมประเภทนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ