ในการจัดทำโครงการอุตสาหกรรม สิ่งที่เป็นหัวใจก็คือการจัดหาเงินให้แก่โครงการ ซึ่งมีแหล่งที่มาที่สำคัญ 2 แหล่ง คือ ในส่วนของผู้ถือหุ้นและการกู้ยืมจากแหล่งภายนอก (หนี้สิน) ในส่วนของการกู้ยืมจากแหล่งภายนอกนั้นเพื่อเป็นการลดความเสี่ยงของผู้ให้สินเชื่อแก่โครงการจึงมีการจัดทำหลักประกัน ซึ่งในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะวิจัยว่า การจัดทำสัญญาหลักประกันแต่ละประเภทนั้น สามารถทำและนำกฎหมายไทยมาปรับใช้ และมีผลผูกพันตามกฎหมายไทยได้หรือไม่ จากการวิจัยพบว่าในการจัดทำสัญญาหลักประกันเพื่อโครงการอุตสาหกรรมที่ผู้ให้สินเชื่อและผู้กู้ร่วมกันจัดทำนั้น สัญญาบางประเภทก็มีกฎหมายใช้บังคับโดยตรงอยู่แล้ว คือการค้ำประกัน จำนองจำนำ แต่มีสัญญาหลักประกันบางประเภทที่ยังไม่มีกฎหมายใช้บังคับโดยตรง แต่สามารถนำกฎหมายที่มีอยู่มาปรับใช้ได้ เช่น นำกฎหมายเกี่ยวกับการโอนสิทธิเรียกร้อง กฎหมายเกี่ยวกับการแปลงหนี้ใหม่มาปรับใช้โดยทำเป็นสัญญาโอนสิทธิเรียกร้อง หรือสัญญาแปลงหนี้ใหม่เพื่อเป็นหลักประกัน ตามลำดับเป็นต้น หรือนำแนวบรรทัดฐานของศาลฎีกาที่เคยวินิจฉัยมาปรับใช้ได้ เช่น การทำทรัสต์รีซีท เป็นต้นซึ่งสัญญาหลักประกันต่างๆ ที่จัดทำขึ้นนั้นก็มีผลบังคับใช้ได้ และมีผลผูกพันตามกฎหมายไทย