การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปรับตัวและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นในชุมชนแออัดในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ข้อมูลที่ใช้ศึกษาได้จากการสัมภาษณ์ด้วยแบบสอบถามกับผู้ย้ายถิ่นในชุมชนแออัดตัวอย่าง 5 ชุมชนจำนวน 500 ราย การศึกษาการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นครั้งนี้วัดจากความรู้สึกพึงพอใจของตัวผู้ย้ายถิ่นต่อความต้องการด้านต่าง ๆ ในท้องถิ่นปลายทาง จากผลการศึกษาพบว่าผู้ย้ายถิ่นปรับตัวในระดับค่อนข้างดี โดยผู้ย้ายถิ่นรู้สึกพึงพอใจมากที่สุดกับค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปทำงาน และรู้สึกพอใจกับการยอมรับจากเพื่อนบ้านและเพื่อนที่ทำงาน แต่รู้สึกเฉย ๆ กับความสัมพันธ์กับบุคคลอื่นนอกเหนือจากเพื่อนบ้านและเพื่อนที่ทำงาน ในขณะที่ผู้ย้ายถิ่นรู้สึกไม่พอใจกับการมีส่วนร่วมในงานต่าง ๆ ของสมาชิกในชุมชน และรู้สึกไม่พอใจมากที่สุดกับการมีส่วนร่วมในกิจกรรมพัฒนาชุมชน ผลการวิเคราะห์การถดถอยอย่างง่าย พบว่าตัวแปรอิสระที่มีอิทธิพลต่อการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อายุเมื่อย้ายถิ่นประสบการณ์การย้ายถิ่น และรายได้ ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นกับตัวแปรอิสระแต่ละตัวเป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ คือ อายุเมื่อย้ายถิ่นและประสบการณ์การย้ายถิ่นมีความสัมพันธ์ทางลบกับการปรับตัว ในขณะที่รายได้มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่น ส่วนผลการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบปกติ พบว่ากลุ่มตัวแปรอิสระมีอิทธิพลต่อการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยตัวแปรอิสระทั้ง 12 ตัว ร่วมกันอธิบายการแปรผันของผู้ย้ายถิ่นได้ร้อยละ 5.9 และผลการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบขั้นตอน พบว่ารายได้สามารถอธิบายการแปรผันของการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นได้ดีที่สุด คือ ร้อยละ 2.5รองลงไปคือ ประสบการณ์การย้ายถิ่นซึ่งสามารถเพิ่มอำนาจการอธิบายการแปรผันของการปรับตัวได้ร้อยละ 1.7 และการได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่นซึ่งสามารถเพิ่มอำนาจการอธิบายการแปรผันของการปรับตัวได้ร้อยละ 0.8 ในขณะที่ตัวแปรอิสระตัวอื่น ๆไม่สามารถเพิ่มอำนาจการอธิบายการแปรผันของการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05