วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาเกี่ยวกับการที่รัฐบาลไทยและสำนักงานข้าหลวงใหญ่ฯแก้ไขปัญหานักศึกษาพม่าในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ.2531-2544 โดยมีสมมติฐานว่าความคิดเห็นและการปฏิบัติภาระหน้าที่ที่แตกต่างกันในการดำเนินงานของทั้ง 2 ฝ่ายส่งผลให้รัฐบาลไทยไม่สามารถแก้ไขปัญหานักศึกษาพม่าได้อย่างราบรื่น ซึ่งในการศึกษานี้ได้อาศัยแนวคิด 2 เรื่อง คือ เรื่องหลักอธิปไตยและความมั่นคงภายในของรัฐกับแนวคิดเรื่องการให้ความคุ้มครองตามสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศของสหประชาชาติ จากการศึกษาพบว่า เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยซึ่งเป็นหน่วยงานหลักของฝ่ายไทยยึดหลักอำนาจอธิปไตยของรัฐและความมั่นคงภายใน ทางกระทรวงฯ จึงได้ออกกฏเกณฑ์ขึ้นมาเพื่อควบคุมนักศึกษาพม่าโดยให้นักศึกษาเข้าพำนักในศูนย์สำหรับนักศึกษาพม่าซึ่งกำหนดให้เป็น ?พื้นที่ปลอดภัย? ณ บ้านมณีลอย จังหวัดราชบุรี นอกจากนั้น นักศึกษาพม่าต้องอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์ของระเบียบจังหวัดด้วย เป็นต้น ขณะเดียวกัน สำนักงานข้าหลวงใหญ่ฯซึ่งเป็นองค์กรของสหประชาชาติที่เข้ามาเป็นฝ่ายประสานงานเพื่อให้ความคุ้มครองระหว่างประเทศแก่ผู้ลี้ภัยและช่วยแก้ไขปัญหาต่างๆ ของผู้ลี้ภัย จึงเข้าช่วยเหลือนักศึกษาพม่าด้วยการให้สถานภาพ ?บุคคลในความดูแลของสำนักงานข้าหลวงใหญ่ฯ? ซึ่งในทางปฏิบัตินั้นนักศึกษาพม่าจะได้รับการช่วยเหลือเสมือนนักศึกษาเป็น ?ผู้ลี้ภัย? ทุกประการ โดยเจ้าหน้าที่ของสำนักงานข้าหลวงใหญ่ฯ ได้เรียกร้องสิทธิต่างๆ ให้แก่นักศึกษาพม่า และเจ้าหน้าที่ยังได้แสดงความไม่เห็นด้วยในมาตรการบางข้อของไทย โดยเฉพาะในประเด็นการส่งกลับนักศึกษาพม่า ดังนั้น กว่าจะแก้ปัญหาได้สำเร็จรัฐบาลไทยต้องใช้เวลาและมาตรการต่างๆ รวมถึงความร่วมมือที่ได้รับจากสำนักงานข้าหลวงใหญ่ฯ