| ชื่อเรื่อง | : | การศึกษาคำเรียกรสและทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์ |
| นักวิจัย | : | พรลัดดา เมฆบัณฑูรย์ |
| คำค้น | : | TEOCHIU , TASTE , ATTITUDE , ETHNOSEMANTIC |
| หน่วยงาน | : | ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย |
| ผู้ร่วมงาน | : | - |
| ปีพิมพ์ | : | 2547 |
| อ้างอิง | : | http://www.thaithesis.org/detail.php?id=1082547000391 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจำแนกคำเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วออกเป็นคำเรียกรสพื้นฐาน คำเรียกรสไม่พื้นฐาน และคำแสดงทัศนคติเกี่ยวกับรส อีกทั้งวิเคราะห์ระบบของคำเรียกรสไม่พื้นฐาน กลวิธีการสร้างคำเรียกรสไม่พื้นฐาน และความหมายของคำแสดงทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋ว ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้มาจากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาจีนแต้จิ๋วจำนวน 20 คนโดยใช้รายชื่ออาหารทั้งสิ้น 185 ชนิด ผลการวิเคราะห์พบว่า คำเรียกรสพื้นฐานในภาษาจีนแต้จิ๋วมีทั้งสิ้น 9 คำ ได้แก่/tsia:4/ `จืด' /si(+,h)1/ `เปรี้ยว' /kiam5/ `เค็ม' /ti:1/ และ /tiam5/ `หวาน'/khow4/ `ขม' /kam1/ `ชุ่มคอ' /siab2/ `ฝาด' และ /hiam1/ `เผ็ด' และคำเหล่านี้เป็นตัวแทนของประเภทรสพื้นฐานภาษาจีนแต้จิ๋ว 8 ประเภท ซึ่งจากการวิเคราะห์องค์ประกอบพบว่าคำเหล่านี้แตกต่างกันใน 7 มิติ ได้แก่ ความคงทนของรส ความผะอืดผะอม การได้กลิ่นทางจมูกความแสบ ความเหนียวคอ ความกระหายน้ำ และความเสียวฟัน จากการวิเคราะห์โครงสร้างของคำเรียกรสไม่พื้นฐานในภาษาจีนแต้จิ๋วพบว่า ผู้พูดภาษาจีนแต้จิ๋วมีกลวิธีในการสร้างคำเรียกรสไม่พื้นฐานทั้งหมด 3 กลวิธีใหญ่ ได้แก่1) กลวิธีการซ้ำคำเรียกรส (รส1+รส1) 2) กลวิธีการผสมคำเรียกรสพื้นฐานเข้าด้วยกัน(รส1+รส2) และ 3) กลวิธีการผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำขยาย (รส+คำขยาย) กลวิธีสุดท้ายนี้ยังแบ่งออกเป็นกลวิธีย่อยอีก 6 กลวิธี คือ 3.1) การผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำแสดงความรู้สึกทางประสาทสัมผัสอื่น (รส+ประสาทสัมผัส) 3.2) การผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำบอกลักษณะ (รส+ลักษณะ) 3.3) การผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำบอกความเจือจางของรส (รส+เจือจาง)3.4) การผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำบอกอุณหภูมิ (รส+อุณหภูมิ) 3.5 การผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำว่า /tshuk5/ `ออก' (รส+`ออก') และ 3.6 การผสมคำเรียกรสพื้นฐานกับคำว่า/s(+,e):1/ `เกิด' (รส+`เกิด') การผสมคำเรียกรสไม่พื้นฐานในภาษาจีนแต้จิ๋วดังกล่าวทำให้ความหมายของคำเรียกรสเปลี่ยนแปลงไป คือ การมีระดับความเข้มข้นที่อ่อนลงของรสการมีรสมากกว่า 1 รสผสมกัน การรับรู้รสที่เกิดร่วมกับการรับรู้กลิ่นในขณะเดียวกันการแสดงถึงรสร่วมกับลักษณะของอาหาร และการแสดงถึงความร้อนที่เกิดขึ้นภายในปากขณะรับประทานอาหาร ผลการวิเคราะห์คำแสดงทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วพบว่า ผู้พูดภาษาจีนแต้จิ๋วใช้คำแสดงทัศนคติเกี่ยวกับรสที่มีความหมายทางบวกเพื่อแสดงความพึงพอใจที่มีต่อรสมีทั้งหมด 7 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มคำที่มีความหมายว่า "ถูกปาก" "อร่อย" "ดี" "เจริญอาหาร""ยินดี" "มีรส" และ "ไม่เลว" คำแสดงทัศนคติทางลบที่แสดงความไม่พึงพอใจที่มีต่อรสมีทั้งหมด 7 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มคำที่มีความหมายว่า "ไม่ถูกปาก" "ไม่อร่อย" "ไม่ดี""เลี่ยน" "กินยาก" "ไม่มีรส" และ "รสจัด" และคำทัศนคติที่มีความหมายเป็นกลาง ที่มิได้แสดงถึงความพึงพอใจหรือไม่พึงพอใจต่อรสของอาหาร มีทั้งหมด 4 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่มีความหมายว่า "กินง่าย" "ธรรมดา" "ไม่แตกต่าง" และ "พอสมควร" |
| บรรณานุกรม | : |
พรลัดดา เมฆบัณฑูรย์ . (2547). การศึกษาคำเรียกรสและทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์.
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. พรลัดดา เมฆบัณฑูรย์ . 2547. "การศึกษาคำเรียกรสและทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์".
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. พรลัดดา เมฆบัณฑูรย์ . "การศึกษาคำเรียกรสและทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์."
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2547. Print. พรลัดดา เมฆบัณฑูรย์ . การศึกษาคำเรียกรสและทัศนคติเกี่ยวกับรสในภาษาจีนแต้จิ๋วตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2547.
|
