วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ศึกษาวิธีปรับปรุงความสามารถในการบีบอัดแฟ้มข้อมูลภาษาไทยสำหรับวิธีบีบอัดแบบไม่มีการสูญเสียทั้ง 3 ตระกูลที่นิยมใช้ ได้แก่ ตระกูลบีบอัดข้อมูลโดยอาศัยพจนานุกรม (LZ77, LZW), ตระกูลบีบอัดข้อมูลโดยอาศัยค่าทางสถิติ(PPM) และ ตระกูลบีบอัดข้อมูลโดยผ่านการแปลงเบอร์โรว์ - วีลเลอร์ (BWT) โดยเพิ่มความรู้จำเพาะทางภาษาไทยเข้าไปในการบีบอัดวิธีต่าง ๆ ด้วยการนำข้อมูลมาผ่านตัวตัดคำภาษาไทย แล้วจึงนำสิ่งที่ได้จากการตัดคำมาใช้ในการเข้ารหัส การนำข้อมูลจากการตัดคำมาใช้แบบแรก คือการนำข้อมูลมาผ่านการแปลง LIPT (Length Index PreservingTransform) ซึ่งเป็นการแปลงคำที่พบให้มีความสัมพันธ์กันตามความยาวของคำ ข้อมูลที่ผ่านการแปลง LIPT จะอยู่ในรูปแบบที่ง่ายต่อการบีบอัดมากยิ่งขึ้น ทำให้วิธีบีบอัดแต่ละวิธีจะสามารถบีบอัดได้ดีกว่าข้อมูลเดิม ส่วนแบบที่สอง คือ การเข้ารหัสโดยประยุกต์วิธีบีบอัดแบบดั้งเดิมมาเข้ารหัสในหน่วยคำ ได้แก่ วิธี word-based LZW, word-basedPPM และ word-based BWT ซึ่งจะเป็นการเข้ารหัสในหน่วยที่ใหญ่ขึ้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้เปรียบเทียบผลการบีบอัดที่ปรับปรุงขึ้นกับโปรแกรมบีบอัดที่นิยมใช้ในแต่ละวิธีได้แก่ GZIP, UNIX Compress, PPMD และ BZIP2 รวมไปถึงแสดงผลความซับซ้อนในการประมวลผลที่เพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มความรู้จำเพาะทางภาษาไทยลงไปทั้งในการเข้ารหัสและถอดรหัส และแสดงแนวโน้มของผลการบีบอัดในแต่ละวิธีเทียบกับขนาดข้อมูล พบว่าการปรับปรุงความสามารถสำหรับตระกูลบีบอัดข้อมูลโดยอาศัยพจนานุกรมจะได้ผลที่ดีกว่าโปรแกรม UNIX Compress และโปรแกรม GZIP ประมาณ 12% และ 4.5%ตามลำดับในทุกๆ ขนาดข้อมูล สำหรับตระกูล BWT จะสามารถปรับปรุงผลจากโปรแกรม BZIP2ได้โดยเฉลี่ยประมาณ 2.5% สำหรับตระกูลบีบอัดข้อมูลโดยอาศัยค่าทางสถิติจะปรับปรุงได้ดีกว่าโปรแกรม PPMD ซึ่งเป็นโปรแกรมที่ให้ผลการบีบอัดดีที่สุดในปัจจุบันอีก 2.5% โดยเฉลี่ย