การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อศึกษาการใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และ (2) เพื่อเปรียบเทียบการใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5ที่มีความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษระดับสูง ระดับปานกลาง และระดับต่ำ ตัวอย่างประชากรคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ของโรงเรียนในสังกัดกรมสามัญศึกษา เขตการศึกษาที่ 1 จำนวน 60 คน ทำแบบวัดกลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และได้รับการตรวจแก้ไขจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน โดยขณะที่นักเรียนทำแบบวัดกลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมนี้ นักเรียนใช้วิธีการแสดงความคิดเป็นถ้อยคำ ผู้วิจัยบันทึกเทปข้อมูล และถอดเทปข้อมูล ผู้วิจัย และผู้ช่วยวิจัยอีก 2 คน นำข้อมูลมาวิเคราะห์การใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมผู้วิจัยใช้สถิติทดสอบไค-สแควร์ และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว เพื่อทดสอบสมมติฐาน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมซึ่งประกอบด้วยกลวิธีการรู้คำศัพท์ที่มาจากบทอ่าน กลวิธีการรู้คำศัพท์ปฏิสัมพันธ์และกลวิธีการรู้คำศัพท์ที่มาจากผู้อ่านแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยที่นักเรียนใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์ที่มาจากผู้อ่านมากที่สุด และใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์ปฏิสัมพันธ์น้อยที่สุด 2.นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษระดับสูงระดับปานกลาง และระดับต่ำ ใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์เกี่ยวกับศัพท์ทางวัฒนธรรมซึ่งประกอบด้วยกลวิธีการรู้คำศัพท์ที่มาจากบทอ่าน และกลวิธีการรู้คำศัพท์ที่มาจากผู้อ่านแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และใช้กลวิธีการรู้คำศัพท์ประเภทกลวิธีปฏิสัมพันธ์ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05