เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าอนุภาครังสีคอสมิกถูกเร่งให้มีพลังงานสูงขึ้นได้ที่คลื่นกระแทกในอวกาศ ในการศึกษากลไกการเร่งนี้โดยส่วนมากจะใช้สมการการฟุ้งการพา(diffusion-convection equation) อย่างไรก็ตามสมการนี้เป็นสมการที่ถูกประมาณมาจากสมการการขนส่งแบบมุมขั้ว (pitch-angle transport equation) บนพื้นฐานของการประมาณการฟุ้ง (diffusion approximation) การเข้าสู่ปัญหาโดยใช้การขนส่งแบบมุมขั้วจะแม่นยำกว่าแต่จะซับซ้อนกว่า ในงานนี้เราได้ทำการจำลองการขนส่งของอนุภาคที่บริเวณที่มีการอัดตัวของพลาสมา ด้วยความกว้างของการอัดหลายๆ ค่า และบริเวณคลื่นกระแทก(ความกว้างของการอัดเป็นศูนย์) โดยการแก้สมการการขนส่งแบบมุมขั้วด้วยวิธีไฟไนต์ดิฟเฟอร์เรนท์ (finite difference method) และสมการการฟุ้งการพาซี่งไม่ได้พิจารณาการเปลี่ยนแปลงเชิงระบบในมุมขั้วด้วยวิธีชูตติง (shooting method) และนอกจากนั้นเรายังได้ทำการปรับเปลี่ยนมุมสนามแม่เหล็ก (field angle) ซึ่งนิยามเป็นมุมระหว่างสนามแม่เหล็กกับแนวตั้งฉากของระนาบคลื่นกระแทก/ระนาบการอัดอีกด้วย ผลของการขนส่งมุมขั้วกับการประมาณเป็นการฟุ้งการพาจะถูกนำมาเปรียบเทียบ และวิเคราะห์เพื่อแสดงให้เห็นถึงผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงเชิงระบบในมุมขั้ว เราสรุปว่าปรากฏการณ์กระจกเงาแม่เหล็ก (mirroring effect) ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อมีการพิจารณามุมขั้วของอนุภาคเท่านั้น สามารถที่จะเพิ่มประสิทธิภาพของการเร่งให้สูงขึ้นในกรณีที่ความกว้างของการอัดมีค่าน้อย นอกจากนั้นเรายังพบว่าข้อสมมุติที่ว่า ~ij~i(+,ฅ)P('-(+,g))ทำให้สมการการฟุ้งการพาทำนายผลการเร่งผิดพลาดด้วย เพราะข้อสมมุตินี้ต้องการลักษณะการกระจายตัวตามระยะทางของอนุภาค ~ij(Z)~i ที่ไม่ขึ้นกับโมเมนตัม ซึ่งจะเป็นปัญหาโดยเฉพาะกรณีที่ความกว้างของการอัดมีค่ามาก