ความสำคัญของการฟุ้งของอนุภาคในทิศตั้งฉากจากสนามแม่เหล็กเฉลี่ย ในกรณีของการเร่งอนุภาคที่สนามแม่เหล็กเฉลี่ยทำมุมเกือบ 90 องศากับเวกเตอร์ปกติของคลื่นกระแทกนั้นเป็นที่รู้จักแล้ว การฟุ้งดังกล่าวสามารถอธิบายโดยการเดินสุ่มของเส้นสนามแม่เหล็ก โดยอนุภาคโคจรรอบเส้นสนามแม่เหล็กและฟุ้งไปกลับตามแนวของเส้นสนามแม่เหล็กนี้ด้วย ในการจำลองเราเริ่มโดยใช้แบบจำลองความแปรปรวนใน 1 มิติ คือ แบบจำลองสแลบ ซึ่งความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กขึ้นอยู่กับทิศทางในแนวแกน z เท่านั้น จากนั้นใช้แบบจำลองความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กใน 3 มิติคือ แบบจำลอง 2 มิติ ซึ่งความแปรปรวนขึ้นอยู่กับทิศทางในแนวแกน x และแนวแกน y บวกกับผลของแบบจำลองสแลบ โดยใช้อัตราส่วนของแบบจำลอง 2 มิติ 80% และแบบจำลองสแลบ 20%เนื่องจากว่าอัตราส่วนนี้สามารถอธิบายความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กของตัวกลางระหว่างดาวเคราะห์ได้เป็นอย่างดี ถ้าเส้นสนามแม่เหล็กที่แปรปรวนนั้นข้ามคลื่นกระแทก ~iN~i('2) ครั้ง โดยที่มีระยะห่าง ~iL~i มากกว่าระยะอิสระเฉลี่ยของอนุภาค (+,l)(,ll) แล้วอนุภาคจะต้องข้ามคลื่นกระแทกโดยเฉลี่ย ~iN~i('2)ครั้งจึงจะเป็นอิสระ การข้ามคลื่นกระแทกนี้จะทำให้อนุภาคถูกเพิ่มพลังงาน และระยะการเคลื่อนที่ลอยเลื่อนขึ้นโดยกระบวนการเร่งอนุภาคแบบลอยเลื่อน (shock drift acceleration) ในการจำลองเราได้พิสูจน์ว่ามีการข้ามคลื่นกระแทกหลายครั้งสำหรับค่าที่สมเหตุสมผลของ ((+d)~iB/B(,o)~i)('2)ใกล้บริเวณที่เกิดคลื่นกระแทก และได้วัดผลการกระจายตัวทางสถิติของ ~iN~i, ~i(+q)~i (มุมระหว่างเส้นสนามแม่เหล็กกับเวกเตอร์ปกติของคลื่นกระแทก) และ L สำหรับการจำลองเส้นสนามแม่เหล็กสุ่ม สำหรับกรณีพิเศษ คือกรณีของคลื่นกระแทกเทอร์มิเนชั่นของระบบสุริยะ (solar wind termination shock)กลไกนี้อาจช่วยในการอธิบายการเคลื่อนที่แบบดริฟเป็นระยะทางมาจากแนวเส้นศูนย์สูตรของระบบสุริยะถึงขั้ว หรือในทางกลับกัน