การปะทุที่ดวงอาทิตย์คือการระเบิดบนผิวของดวงอาทิตย์ ที่อาจเกี่ยวข้องกับการปล่อยก้อนมวลจากโคโรนา (CME) เข้าไปในตัวกลางระหว่างดาวเคราะห์ ทั้งการระเบิดและการปล่อยก้อนมวลจากโคโรนานี้สามารถปลดปล่อยอนุภาคพลังงานสูงจากดวงอาทิตย์และส่งผลที่สำคัญต่อโลกได้แก่ การรบกวนระบบสื่อสารทางวิทยุหรือเป็นสาเหตุของการเกิดกระแสไฟฟ้าขัดข้อง เราใช้สมการการขนส่งของรูฟโฟโล (1995) เพื่อศึกษาการเคลื่อนที่ของอนุภาคพลังงานสูงจากดวงอาทิตย์ที่เคลื่อนที่เข้าไปในตัวกลางระหว่างดาวเคราะห์ในสถานการณ์ต่างๆ ได้แก่ เหตุการณ์ ณ วันที่ 9 กรกฎาคม 2539 สำหรับโปรตอนที่มีพลังงานต่ำ,เหตุการณ์ ณ วันที่ 6 พฤศจิกายน 2540 สำหรับไอออนพลังงานปานกลางของธาตุต่างๆ หลายช่วงพลังงาน และการรวมผลของเส้นสนามแม่เหล็กแบบคอขวดสำหรับเหตุการณ์บนดวงอาทิตย์ณ วันที่ 14 กรกฎาคม 2543 เราได้ทำการพัฒนาวิธีการใหม่สำหรับการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากยานอวกาศหรือข้อมูลที่ตรวจวัดได้บนพื้นโลกสำหรับอนุภาคประเภทต่างๆ ในช่วงพลังงานต่างๆ โดยการรวมการแปรปรวนที่ไม่ใช่การแปรปรวนเชิงสถิติ เราใช้การฟิตข้อมูลแบบกำลังสองน้อยที่สุดเชิงเส้น (linear least squares fitting) และการตัดอย่างอัตโนมัติเพื่อให้ได้ค่าที่ดีที่สุดของฟังก์ชันเชิงเส้นแบบสามเหลี่ยมเพื่อฟิตข้อมูลได้ตามวัตถุประสงค์โดยขึ้นกับค่าต่ำสุดของผลต่างกำลังสอง ((+,c)('2)) เราพบว่าการเร่งของอนุภาคพลังงานสูงจากดวงอาทิตย์สามารถเกิดขึ้นใกล้ดวงอาทิตย์และพิจารณาผลของการเคลื่อนที่ของคลื่นกระแทกที่เกิดจากการปล่อยก้อนมวลจากโคโรนา การเร่งที่เกิดจากการปล่อยก้อนมวลจากโคโรนามีค่ามากที่สุด เมื่อ CMEs เคลื่อนที่ใกล้ดวงอาทิตย์ และ CMEs จะสูญเสียประสิทธิภาพของการเร่งหลังจากเคลื่อนที่ออกจากดวงอาทิตย์ และความสามารถที่จะเร่งอนุภาคที่มีพลังงานสูงกว่าจะลดลงอย่างเร็วมากกว่าในกรณีของอนุภาคที่มีพลังงานต่ำกว่า ยิ่งไปกว่านั้นในงานนี้ยังแสดงหลักฐานที่สำคัญของการสะท้อนในคอขวดสนามแม่เหล็กที่เกิดในบริเวณที่ไกลกว่าโลกด้วย