วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการนำเสนอวิธีสแกนนิ่งเอ็น-ทูเปิ้ลสำหรับการรู้จำตัวอักษรลายมือเขียนภาษาไทยจากคำแบบเชื่อมตรง โดยจุดคู่ลำดับของตัวอักษรจะถูกเข้ารหัสลูกโซ่ และใช้สแกนนิ่งเอ็น-ทูเปิ้ล หาแบบจำลองทางสถิติของตัวอักษร ในการจำแนกใช้ความน่าจะเป็นสูงสุด และใช้การตรวจสอบเงื่อนไขได้แก่ความสูงของตัวอักษรและระดับของตัวอักษร ความกว้างของตัวอักษรอัตราส่วนความกว้างต่อความสูง ความแตกต่างระหว่างจุดจรดปากกากับจุดสูงสุดและการตรวจคุณลักษณะในบริเวณที่กำหนด มาช่วยในการแก้ปัญหาตัวอักษรที่มีความคล้ายคลึงกัน ในส่วนของการรู้จำระดับคำนั้นได้ใช้วิธีการหาคะแนนสูงสุด ผลการทดสอบกระทำบนไมโครคอมพิวเตอร์ที่ใช้หน่วยประมวลผลกลางเป็นเพนเทียมทูความเร็ว 400 เมกกะเฮิร์ท และมีหน่วยความจำหลัก 128 เมกกะเฮิร์ทการทดสอบระบบกับตัวอักษรตัวเดี่ยว 10,365 ตัวอักษร ซึ่งเขียนโดยผู้ทดสอบ 20คน ได้อัตราการรู้จำร้อยละ 86.39 การรู้จำระดับคำซึ่งมีคำศัพท์จำนวน 91 คำจากการเขียนโดยผู้ทดสอบ 20 คน รวมทั้งสิ้น 1,820 คำ ได้อัตราการรู้จำร้อยละ99.67 ในกรณีที่ใช้ตัวอักษรเดี่ยวที่รู้จำออกมาลำดับแรกและร้อยละ 100 ในกรณีที่ใช้ตัวอักษรตัวเดี่ยวที่รู้จำออกมา 3 ลำดับแรกโดยมีความเร็วในการฝึกฝนระบบประมาณ 380 ตัวอักษรต่อวินาที และความเร็วในการรู้จำประมาณ 23 ตัวอักษรต่อวินาที