ประเทศไทยตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศร้อนชื้นซึ่งมีอุณหภูมิและปริมาณความชื้นโดยเฉลี่ยสูงเกือบตลอดทั้งปี ดังนั้นการป้องกันความร้อนและความชื้นจึงเป็นปัจจัยที่สำคัญต่อการพิจารณาเลือกวัสดุที่เหมาะสมสำหรับการก่อสร้างผนังโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาคารปรับอากาศ เนื่องจากความชื้นเป็นปัจจัยสำคัญต่อการใช้พลังงานในอาคาร แต่อาคารส่วนใหญ่มิได้คำนึงถึงความสำคัญของการป้องกันความชื้นจึงทำให้เกิดการสูญเสียพลังงานเป็นจำนวนมหาศาล วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้มุ่งเน้นให้เห็นถึงความสำคัญของการป้องกันความชื้นที่แทรกซึมผ่านผนังทึบของอาคารที่มีการปรับอากาศเริ่มจากการศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการแทรกซึมความชื้นด้วยวิธีจำลองสภาวะการใช้งานผนังอาคารที่ปรับอากาศตลอด 24 ชั่วโมง โดยเลือกผนังอาคารชนิดต่าง ๆ ที่นิยมใช้ก่อสร้างในปัจจุบัน วัสดุที่เลือกประกอบด้วยผนังก่ออิฐฉาบปูน หนา 4 นิ้ว ผนังก่ออิฐฉาบปูน หนา 8 นิ้วผนังคอนกรีตมวลเบา หนา 4 นิ้ว และผนังระบบฉนวนกันความร้อนภายนอกที่มีฉนวนหนา 3 นิ้ว เพื่อแสวงหาแนวทางที่เหมาะสม ในการป้องกันความชื้นที่แทรกซึมผ่านผนังอาคาร ผลการศึกษาพฤติกรรมของความชื้นที่แทรกซึมผ่านผนังทดสอบทั้ง 4 ชนิดพบว่าผนังคอนกรีตมวลเบา หนา 4 นิ้วมีคุณสมบัติในการป้องกันความชื้นได้ต่ำที่สุด เนื่องจากมีมวลสารน้อยและมีความพรุนของมวลสารมากจึงทำให้ความชื้นสามารถแทรกซึมผ่านเข้ามาได้มาก โดยมีอัตราส่วนความชื้นที่ผิวภายในอาคารเฉลี่ย 15.74 g/kg ส่วนผนังระบบฉนวนกันความร้อนภายนอกมีคุณสมบัติในการป้องกันความชื้นได้ดีที่สุด เนื่องจากมีฉนวนป้องกันความชื้นติดตั้งด้านนอกอาคาร จึงมีอัตราส่วนความชื้นที่ผิวภายในอาคารเฉลี่ย10.16 g/kg นอกจากนี้พบว่าภายในผนังก่ออิฐฉาบปูน 8 นิ้วมีโอกาสเกิดการควบแน่นสูงมาก โดยอุณหภูมิภายในผนังสูงกว่า อุณหภูมิจุดน้ำค้างเฉลี่ยเพียง 0.3 องศาเซลเซียส ส่วนการควบแน่นภายในผนังระบบฉนวนกันความร้อนภายนอกนั้นมีโอกาสเกิดขึ้นน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับผนังทั้ง 4 ชนิดที่ทำการทดสอบโดยมีอุณหภูมิภายในผนังสูงกว่าอุณหภูมิจุดน้ำค้างเฉลี่ยถึงประมาณ 6.3 องศาเซลเซียส ในการศึกษาพฤติกรรมของความชื้นที่แทรกซึมผ่านผนังคอนกรีตมวลเบา หนา 4 นิ้ว กรณีที่ทาสีและไม่ทาสีที่ผนังด้านนอกอาคารพบว่าการทาสีผนังด้านนอกสามารถลดการแทรกซึมของความชื้นที่เข้ามาในอาคารได้ เนื่องจากคุณสมบัติของสีที่ใช้จะช่วยอุดช่องว่างบริเวณผิวผนังทำให้ความชื้นแทรกซึมผ่านผนังเข้ามาในอาคารได้น้อยลง ผลการทดสอบพบว่าที่ผิวภายในอาคารของผนังที่ทาสีด้านนอกจะมีปริมาณความชื้นโดยเฉลี่ยต่ำกว่าผนังที่ไม่ทาสีด้านนอกอาคารตลอดเวลาที่ทำการทดสอบ และในการวิเคราะห์แนวทางการป้องกันความชื้นโดยการติดตั้งฉนวนกันความชื้นที่ผนังด้านนอกอาคารและด้านในอาคารนั้น พบว่าผนังคอนกรีตมวลเบาหนา 4 นิ้วที่ติดตั้งฉนวนโฟมEPS หนา 1 นิ้ว ที่ด้านนอกอาคารสามารถป้องกันความชื้นได้ดีกว่าผนังที่ติดตั้งฉนวนชนิดเดียวกันที่ด้านในอาคาร ผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่าปริมาณความชื้นที่ผิวภายในอาคารของผนังที่ติดตั้งฉนวนด้านนอกโดยเฉลี่ยต่ำกว่าผนังที่ติดตั้งฉนวนด้านในอาคาร ข้อสังเกตสำหรับการติดตั้งฉนวนป้องก้นความชื้นที่ด้านในอาคาร คือ โอกาสเกิดการควบแน่นเป็นหยดน้ำที่บริเวณรอยต่อระหว่างฉนวนกับผนังอาคาร สรุปการทดสอบผนังทั้ง 4 ชนิดพบว่าผนังคอนกรีตมวลเบา หนา 4นิ้วมีศักยภาพในการป้องกันความร้อนและความชื้นต่ำที่สุด โดยมีปริมาณเอนทัลปีที่ผิวภายในอาคารเฉลี่ย 63.82 kJ/kg รองลงมาคือ ผนังก่ออิฐฉาบปูน หนา 4 นิ้ว มีปริมาณเอลทัลปิที่ผิวภายในอาคารเฉลี่ย 60.39 kJkgรองลงมาคือ ผนังก่ออิฐฉาบปูนหนา 8 นิ้วมีปริมาณเอนทัลปีที่ผิวภายในอาคารเฉลี่ย59.99 kJ/kg ผนังระบบฉนวนกันความร้อนภายนอกซึ่งมีศักยภาพในการป้องกันความร้อนและความชื้นดีที่สุดมีปริมาณเอนทัลปีที่ผิวภายในอาคารเฉลี่ย 50.12 kJ/kgสำหรับแนวทางที่เหมาะสมในการป้องกันความชื้น คือ การติดตั้งฉนวนด้านนอกอาคาร เพราะนอกจากสามารถป้องกันความชื้นได้ดีกว่าการติดตั้งฉนวนด้านในอาคารแล้วยังลดโอกาสเกิดการควบแน่น บริเวณรอยต่อระหว่างผนังอาคารกับฉนวนอีกด้วย