งานวิจัยนี้ศึกษาการแปรของ (k('h)) ในภาษาไทยกรุงเทพฯ ตามตัวแปรสัทบริบทและตัวแปรสังคม ตัวแปรสัทบริบทที่ศึกษา ได้แก่ การลงเสียงหนักเบาและเสียงที่ตามมา ซึ่งแบ่งเป็น 3 ชุด ได้แก่ พยัญชนะกับสระ สระหน้ากับสระหลัง และสระสูงกับสระต่ำ ส่วนตัวแปรสังคมที่ศึกษาในงานวิจัยนี้ ได้แก่อายุคือ กลุ่มอายุน้อย (อายุ 15-25 ปี) และกลุ่มอายุมาก (อายุ 40 ปีขึ้นไป) การศึกษานี้มีสมมติฐาน 5 ข้อ คือ 1) (k('h)) ในภาษาไทยกรุงเทพฯ มี 2 รูปแปรคือ [k('h)] และ [kx('h)] 2) มีการใช้รูปแปร [kx('h)] ในพยางค์ที่ลงเสียงหนักมากกว่าพยางค์ที่ไม่ลงเสียงหนัก 3) มีการใช้รูปแปร [kx('h)] เมื่อตามด้วยสระมากกว่าพยัญชนะ 4) มีการใช้รูปแปร [kx('h)] เมื่อตามด้วยสระหลังมากกว่าสระหน้า และเมื่อตามด้วยสระสูงมากกว่าสระต่ำ 5) มีการใช้รูปแปร[kx('h)] ในกลุ่มอายุน้อยมากกว่ากลุ่มอายุมากผู้วิจัยกำหนดเสียง /i/ แทนสระหน้า /u/ แทนสระหลังกับสระสูง และ (...) แทนสระต่ำ ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้มาจากละครโทรทัศน์ โดยผู้วิจัยวิเคราะห์เสียงของนักแสดงทั้งชายและหญิงจำนวน 40 คน ที่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ผลการศึกษา พบว่า (k('h)) ในภาษาไทยกรุงเทพฯ มีรูปแปร 2 รูป คือ [k('h)]และ [kx('h)] โดยรูปแปร [k('h)] ซึ่งเป็นรูปแปรมาตรฐาน มีอัตราการปรากฎมากกว่า [kx('h)] ในเกือบทุกบริบทอย่างชัดเจน เมื่อพิจารณาการปรากฎของ[kx('h)] พบว่า สระหน้าเป็นตัวแปรที่สำคัญที่สุดที่ทำให้เกิดรูปแปร [kx('h)]ตามด้วยตัวแปรการลงเสียงหนักและอายุ ผู้วิจัยพบว่า เสียง [kx('h)] ปรากฎมากพอๆ กับเสียง [k('h)] เมื่อปรากฎหน้าสระหน้าในการพูดของกลุ่มอายุน้อยงานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าสัทบริบทเป็นตัวแปรที่น่าจะศึกษาควบคู่ไปกับตัวแปรทางสังคม และการแปรของ (kh) ที่พบในงานวิจัยนี้ จัดเป็นการแปรระยะเริ่มต้น