อายุเป็นตัวแปรทางสังคมที่สำคัญตัวแปรหนึ่งที่ทำให้เกิดความแตกต่างในการใช้ภาษา ดังนั้น เขตปรับเปลี่ยนภาษาของคนแต่ละวัยก็น่าจะอยู่คนละบริเวณด้วย วัตถุประสงค์ในการทำวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ คือ เพื่อ ศึกษาแนวโน้มของการเปลี่ยนแปลงการใช้คำศัพท์ภาษาไทยถิ่นใต้ และหาการแปรของเขตปรับเปลี่ยนภาษาระหว่างภาษาไทยถิ่นกลางและภาษาไทยถิ่นใต้ของผู้พูดกลุ่มอายุ 10-20 ปี กลุ่มอายุ 35-45 ปี และกลุ่มอายุ 60 ปีขึ้นไป โดยมีสมมติฐานว่า การใช้คำศัพท์ภาษาไทยถิ่นใต้มีแนวโน้มที่จะลดลง และเขตปรับเปลี่ยนภาษาระหว่างภาษาไทยถิ่นกลางและภาษาไทยถิ่นใต้จะมี 3 เขตเรียงลำดับจากเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มที่มีอายุมากที่สุด จนถึงกลุ่มที่มีอายุน้อยที่สุด จากเหนือลงใต้ พื้นที่ที่ศึกษาอยู่ระหว่างอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และอำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ซึ่งแบ่งออกเป็นพื้นที่ย่อย 15 พื้นที่ตามแนวนอน แต่ละพื้นที่เลือกหมู่บ้าน 1 หมู่บ้านเป็นจุดเก็บข้อมูล รวมจุดเก็บข้อมูลทั้งสิ้น 15 จุด และใช้ผู้บอกภาษากลุ่มอายุละ 10 คน รวมผู้บอกภาษาทั้งหมด 450 คน การเก็บข้อมูลใช้วิธีเก็บข้อมูลภาคสนามโดยใช้แบบสอบถามที่ประกอบด้วยหน่วยอรรถจำนวน 16 หน่วยอรรถ ซึ่งได้ผ่านการทดสอบว่าแทนด้วยคำศัพท์ภาษาไทยถิ่นกลางเพียง 1ศัพท์ และแทนด้วยคำศัพท์ภาษาไทยถิ่นใต้เพียง 1 ศัพท์ ผลการวิจัยบแสดงให้เห็นว่า ในอนาคตจะมีการใช้คำศัพท์ภาษาไทยถิ่นใต้ลดลงและมีการใช้คำศัพท์ภาษาไทยถิ่นกลางเพิ่มมากขึ้นในบริเวณที่ศึกษา โดยแต่ละหน่วยอรรถมีแนวโน้มของการเปลี่ยนแปลงสูงต่ำต่างกันส่วนการหาเขตปรับเปลี่ยนภาษา พบว่า เขตปรับเปลี่บยนภาษาของกลุ่มที่มีอายุมากกว่าอยู่เหนือเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มอายุน้อยกว่าดังสมมติฐานโดยเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มอายุ 60 ปี ขึ้นไป อยู่ที่บ้านละหาน ตำบลบางสะพาน และเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มอายุ 35 - 45 ปีอยู่ใต้บริเวณนั้นลงมา ที่บ้านห้วยสัก ตำบลทรายทอง เขตปรับเปลี่ยนภาษาทั้งสองเขตนี้อยู่ในอำเภอบางสะพานน้อย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ส่วนเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มอายุ 10 - 20 ปี อยู่เลยลงไปทางภาคใต้ในจังหวัดชุมพร คือ อยู่ที่บ้านนา ตำบลบ้านนา อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร