วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งหาความสัมพันธ์ระหว่างรูปแปรของวรรณยุกต์สูง-ตก ในภาษาไทยถิ่นสุพรรณบุรี กับตัวแปรทางสังคม 2 ตัวแปร ได้แก่ อายุและถิ่นที่อยู่อาศัย กลุ่มอายุประกอบด้วย 2 กลุ่ม คือ 15-35 ปี และ 45-65 ปีถิ่นที่อยู่อาศัยประกอบด้วย 2 ถิ่น คือ อำเภอเมืองและอำเภอศรีประจันต์วรรณยุกต์สูง-ตก ในภาษาไทยถิ่นสุพรรณบุรีประกอบด้วยรูปแปร 3 รูป ได้แก่รูปแปรตก รูปแปรขึ้น และรูปแปรตก-ขึ้น การศึกษานี้มีสมมติฐานว่า กลุ่มอายุ15-35 ปี ใช้รูปแปรขึ้นมากกว่ากลุ่มอายุ 45-65 ปี และกลุ่มที่มีถิ่นที่อยู่อาศัยในอำเภอเมืองใช้รูปแปรขึ้นมากกว่ากลุ่มที่มีถิ่นที่อยู่อาศัยในอำเภอศรีประจันต์ผู้วิจัยเก็บข้อมูลด้วย วิธีการสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการผู้พูดภาษาไทยถิ่นสุพรรณบุรี จำนวน 107 คน ผลการศึกษาพบว่าตัวแปรอายุและถิ่นที่อยู่อาศัยมีความสัมพันธ์กับการการใช้รูปแปรของวรรณยุกต์สูง-ตก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ได้ตั้งไว้ ผลการศึกษาแสดงว่ากลุ่มอายุมากที่มีถิ่นที่อยู่อาศัยในอำเภอศรีประจันต์ใช้ภาษาที่แสดงลักษณะ "เหน่อแบบดั้งเดิม" มากที่สุด เห็นได้จากการใช้รูปแปรตกมากที่สุด ในขณะที่กลุ่มอายุน้อย ที่อาศัยในอำเภอเมืองใช้ภาษา "ไม่เหน่อ" มากที่สุด เห็นได้จากการใช้รูปแปรขึ้นมากที่สุด กลุ่มตัวอย่างที่เหลืออีก 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มอายุมากที่อยู่ในอำเภอเมือง และกลุ่มอายุน้อยที่อยู่ในอำเภอศรีประจันต์ใช้ภาษาที่ไม่แตกต่างกัน เห็นได้จากการใช้รูปแปรทั้ง 3 รูป ในอัตราที่ใกล้เคียงกัน เมื่อพิจารณารูปแปรตกขึ้น ซึ่งมีสัทลักษณะคาบเกี่ยวระหว่างรูปแปรตกและรูปแปรขึ้น พบว่ารูปแปรขึ้นถูกใช้มากที่สุด โดยกลุ่มอายุน้อยที่มีถิ่นที่อยู่อาศัยในอำเภอเมือง