งานศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาปัจจัยที่มีผลต่อระดับความมั่นคงของสถาบันการเงิน โดยจะทำการทดสอบอัตราส่วนทางการเงินว่ามีผลต่อการแบ่งกลุ่มสถาบันการเงินที่ถูกปิดกิจการออกจากสถาบันการเงินที่ไม่ถูกปิดกิจการหรือไม่ และทดสอบว่ามีผลต่อการแบ่งกลุ่มสถาบันการเงินที่ไม่ถูกปิดกิจการออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ สถาบันการเงินที่เป็นของรัฐ สถาบันการเงินกลุ่มที่เป็นของต่างชาติ และสถาบันการเงินที่เป็นของเอกชนไทย ได้หรือไม่ โดยใช้กลุ่มตัวอย่างที่เป็นธนาคารพาณิชย์ บริษัทเงินทุน และบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ทุกแห่งที่เปิดดำเนินงานในไทยในปี 2537-2539ซึ่งมีจำนวนทั้งหมด 106 แห่ง ใช้แบบจำลอง Logit และใช้ข้อมูลแบบ pooled data ผลการศึกษาพบว่าตัวแปรที่มีผลต่อการถูกปิดกิจการของสถาบันการเงิน คือปัญหาหนี้สินที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ และประสิทธิภาพในการทำกำไร รวมถึงขนาดของกิจการที่เล็กเกินไปทำให้ความสามารถในการแข่งขันต่ำ พบว่าสถาบันการเงินที่ปล่อยสินเชื่อโดยไม่ระมัดระวังทำให้หลักประกันเสื่อมค่าลงเมื่อเศรษฐกิจตกต่ำจนไม่คุ้มหนี้ ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้มีต้นทุนในการกันสำรองที่สูง จนเป็นสาเหตุให้ต้องปิดกิจการลง และสถาบันการเงินที่มีความสามารถในการแข่งขันต่ำเนื่องจากมีต้นทุนสูง ซึ่งมีความสัมพันธ์กับขนาดกิจการที่เล็กจึงทำให้ต้องเสนอดอกเบี้ยที่สูงเพื่อจูงใจผู้ฝากและมีอำนาจการต่อรองรวมถึงความได้เปรียบจากการประหยัดต่อขนาดน้อยกว่า จึงมีความสามารถในการทำกำไรได้น้อยกว่า เมื่อพิจารณาสถาบันการเงินที่เป็นของกลุ่มทุนต่างชาติพบว่ากิจการมีขนาดเล็กกว่าสถาบันการเงินที่เป็นของรัฐ แต่มีอัตราการทำกำไรอยู่ในเกณฑ์ที่ดีกว่า นอกจากนี้ยังพบว่าสถาบันการเงินที่สามารถเพิ่มทุนเองได้นั้นเมื่อเทียบกับสถาบันการเงินที่เป็นของรัฐแล้ว มีความแข็งแกร่งทางการเงินในทุกด้านดีกว่าสถาบันการเงินที่เป็นของรัฐ ไม่ว่าจะเป็นด้านเงินกองทุน การทำกำไรคุณภาพสินทรัพย์ และ สภาพคล่อง