การวิจัยเชิงกึ่งการทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลและเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพระหว่างกลุ่มที่ทำงานแบบทีมชี้นำตนเองกับกลุ่มที่ทำงานแบบทีมปกติ แบบแผนการทดลอง คือแบบ 2 กลุ่ม วัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในแผยกอายุรกรรม โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน จำนวน 22 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 11 คนและกลุ่มควบคุม 11 คน กลุ่มทดลองใช้การทำงานแบบทีมชี้นำตนเอง ส่วนกลุ่มควบคุมใช้การใช้การทำงานแบบทีมตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย คู่มือการทำงานแบบทีมชี้นำตนเองที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและผ่านการตรวจความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิและแบบสอบ เอ็ม อี คิว วัดความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลและเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ค่าความเที่ยงของแบบสอบ เอ็ม อี คิว เท่ากับ 0.56 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัธยฐาน ส่วนเบี่ยงเบนควอไทล์ ทดสอบความแตกต่างด้วยสถิติ Wilcoxon matched-pairs signed-rank test และ Mann-Whitney U-Test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลของพยาบาลวิชาชีพในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลของพยาบาลวิชาชีพในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลองคิดเป็นร้อยละ 39.29 4. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่ากลุ่มควบคุมเป็นร้อยละ 28.57