วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาการจัด การทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลและเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพระหว่างกลุ่มที่ทำงานแบบทีมชี้นำตนเองกับ กลุ่มที่ทำงานแบบทีมปกติ แบบแผนการทดลอง คือ แบบ 2 กลุ่ม วัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในแผนกอายุรกรรม โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน จำนวน 22 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 11 คน และกลุ่มควบคุม 11 คน กลุ่มทดลองใช้การทำงานแบบทีมชี้นำตนเอง ส่วนกลุ่มควบคุมใช้การทำงาน แบบทีมตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย คู่มือการทำงานแบบทีมชี้นำตนเองที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและ ผ่านการตรวจความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และ แบบสอบ เอ็ม อี คิว วัดความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลและเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิ ค่าความเที่ยงของแบบสอบ เอ็ม อี คิว เท่ากับ 0.56 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัธยฐาน ส่วนเบี่ยงเบน ควอไทล์ ทดสอบความแตกต่างด้วยสถิติ Wilcoxon matched-pairs signed- rank test และ Mann- Whitney U-Test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลของพยาบาลวิชาชีพใน กลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นรายบุคคลของพยาบาลวิชาชีพใน กลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลองคิดเป็นร้อยละ 39.29 4. ความสามารถในการแก้ปัญหาการจัดการทางการพยาบาลเป็นทีมของพยาบาลวิชาชีพในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่ากลุ่มควบคุมคิดเป็นร้อยละ 28.57