วิทยานิพนธ์นี้ได้ทำการศึกษาการทำโครงการ การพัฒนาซอฟต์แวร์ของระบบการควบคุมแบบกระจายสำหรับลูกค้าแต่ละรายในบริษัทแห่งหนึ่ง โดยเริ่มตั้งแต่จุดเริ่มต้นของโครงการ จนถึงการตรวจสอบซอฟต์แวร์และการส่งมอบสินค้าซอฟต์แวร์ที่บริษัทนี้ได้พัฒนาให้แก่ลูกค้าแต่ละรายนั้น ถูกนำไปใช้ในการควบคุมกระบวนการผลิตในโรงงานอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ที่ผลิตขึ้นในแต่ละโครงการจะมีความแตกต่างกัน ทั้งนี้เนื่องมาจากความต้องการของลูกค้าแต่ละรายที่แตกต่างกัน ผู้เขียนได้นำการวิเคราะห์ลักษณะข้อบกพร่องและผลกระทบ (FAILURE MODE AND EFFECTANALYSIS OR FMEA) และการวิเคราะห์ความล้มเหลวของระบบโดยใช้แผนภูมิต้นไม้อย่างมีเงื่อนไข(FAULT TREE ANALYSIS OR FTA) มาใช้ในการวิเคราะห์หาจุดบกพร่องในการทำโครงการระบบการควบคุมแบบกระจาย จากการศึกษาพบว่าบริษัทมีปัญหาหลักๆ เกี่ยวกับการทำโครงการอยู่สามประการ นั่นคือ (1)ขาดขั้นตอนในการควบคุมการดำเนินโครงการที่ดี (2) ขาดการควบคุมเอกสารและข้อมูลที่ดี และ (3)ปัญหาทางด้านเทคนิค นอกจากนี้ บริษัทที่ทำการศึกษามีปัญหาในเรื่องการส่งมอบสินค้าที่ไม่ตรงเวลาและจุดผิดพลาดที่อยู่ในซอฟต์แวร์ไม่ได้ถูกแก้ไขให้เรียบร้อยก่อนการส่งมอบให้แก่ลูกค้า จากผลของการวิเคราะห์โดยใช้วิธี FMEA ได้ทำให้เกิดการพัฒนาระบบประกันคุณภาพสำหรับการทำโครงการระบบการควบคุมแบบกระจายขึ้น โดยระบบประกันคุณภาพนี้ประกอบด้วย เอกสารตรวจสอบระหว่างขั้นของการทำโครงการ, เอกสารที่แสดงระเบียบขั้นตอนของการทำงานในขั้นตอนที่สำคัญของการทำโครงการ, และซอฟต์แวร์ที่ใช้เก็บความรู้ทางด้านวิศวกรรมและเก็บซอฟต์แวร์ทางด้านระบบการควบคุมแบบกระจายในโครงการเก่าๆ ของบริษัทที่ได้ทำมาแล้ว เพื่อเพิ่มพูนความรู้ให้แก่วิศวกรในบริษัทนั้นและสามารถนำซอฟต์แวร์ทางด้านระบบการควบคุมแบบกระจายที่มีอยู่แล้วนั้นไปใช้ได้อีกในโครงการใหม่ๆ ระบบประกันคุณภาพที่ได้พัฒนาขึ้นได้นำไปทดสอบกับการทำโครงการการควบคุมแบบกระจายโครงการหนึ่งในบริษัท และเกิดการปรับปรุงที่ดีขึ้นทั้งทางด้านคุณภาพของซอฟต์แวร์และการส่งมอบสินค้าที่ตรงเวลา จุดผิดพลาดของซอฟต์แวร์ถูกพบก่อนถึง 37 จุดในช่วงการทดสอบภายในบริษัท และพบจุดผิดพลาดเพียงแค่ 8 จุดในช่วงทำการทดสอบกับลูกค้า ซึ่งน้อยกว่าจุดผิดพลาดที่พบในการทดสอบของโครงการที่ผ่านมาในอดีต ที่มีอยู่ระหว่าง 50-60 จุด ในส่วนของค่าตัวเลขความเสี่ยงชี้นำ (RISK PRIORITYNUMBER OR RPN) หลังการนำระบบประกันคุณภาพไปใช้ ทำให้ค่า RPN ลดลง 33 ถึง94 เปอร์เซ็นต์ในขบวนการหลักเทียบกับก่อนการนำระบบประกันคุณภาพไปใช้