จากการเยี่ยมชม ศึกษาถึงโลจิสติกส์ในมณฑลยูนนานครั้งนี้ จะสังเกตได้ว่าประเทศจีนให้ความสำคัญและเตรียมพร้อมต่อสถานการณ์ FTA โดยเฉพาะระหว่างจีน – อาเซียนปี 2010 ได้ดีระดับหนึ่ง สมมติฐานที่เกิดขึ้นคือ จีนพยายามจะเชื่อมโยงลงมาสู่อาเซียน โดยใช้คุนหมิงและประเทศไทยเป็น Gateway ขาขึ้นและขาลง มีการศึกษาถึงระบบขนส่งโดยวิเคราะห์ถึงระยะเวลาและต้นทุนจากจุดเริ่มต้นการขนส่งในประเทศจีนหลาย ๆ จุด หลาย ๆ mode มาสู่ไทย และยังมีการศึกษาและวางแผนถึงศักยภาพของโครงสร้างพื้นฐานที่จะเชื่อมต่อลงมาถึง Asean เช่น การวางแผนให้ท่าเรือกวานเล่ยเป็นท่าขนส่งสินค้าและท่าเชียงรุ่งมุ่งเน้นนักท่องเที่ยว ประเด็นที่สังเกตได้จากการศึกษาครั้งนี้คือ แต่ละเส้นทางจะมีการขนส่งลำเลียงสินค้าที่ต่างกัน ขนส่งไปสู่ปลายทางที่ต่างขึ้น ซึ่งขึ้นอยู่กับ Demand ของลูกค้า เช่น สินค้าที่ขึ้นผ่านทางเชียงรายเข้าสู่ชายแดนจีนจะเป็นสินค้าอุปโภคบริโภค ที่มี demand ในแถบทางใต้ของยูนาน ซึ่งมีปริมาณไม่สูงมาก ส่วน demand ผักผลไม้จะอยู่ทางเจียงหนาน ผักผลไม้ไทยจึงต้องใช้เส้นทางเดินเรือเข้าสู่กวานจาของจีน ส่วน demand ของผลิตภัณฑ์ประเภท spare parts หรือชิ้นส่วนสำหรับอุตสาหกรรมหนักจะใช้เส้นทางเดินเรือเข้าสู่ทางเซี่ยงไฮ้ สู่ต้าเหลียน เพราะเป็นพื้นที่ผลิตอุตสาหกรรมหนักของประเทศ ดังนั้น น่าสังเกตว่า Demand จะเป็นปัจจัยตัวขับหนึ่งที่ใช้เลือกเส้นทางและ HUB ของการขนส่ง