งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลของการเติมออร์โธฟอสเฟตภายหลังการดูดซึมกรดไขระเหยง่ายของจุลชีพในขั้นตอนแอนแอโรบิกของกระบวนการแอนแอโรบิก-แอโรบิก-แอนอกซิกแบบเอสบีอาร์ โดยแบ่งการทดลองออกเป็น 2 ชุดใหญ่ๆ คือ ชุดควบคุมและชุดทดสอบ ในชุดควบคุมมุ่งจะได้ศึกษาผลของการแปรค่าอัตราส่วนระหว่างอาร์บีซีโอดีต่อฟอสฟอรัส โดยควบคุมให้ค่าฟอสฟอรัสในน้ำเข้าคงที่เป็น 15 มก./ล. และแปรค่าซีโอดีเพื่อให้ได้อัตราส่วนที่ต้องการคือ 6:1, 12:1, 24:1 และ 48:1 ส่วนในชุดทดสอบมีการเติมฟอสฟอรัส 2 ตำแหน่งคือที่น้ำเข้าและที่ปลายขั้นตอนแอนแอโรบิกตำแหน่งละ 7.5 มก./ล. รวมกันเป็น 15มก./ล. เช่นเดิม และทำการทดลองที่อัตราส่วนอาร์บีซีโอดีต่อฟอสฟอรัส 6:1, 24:1 และ 48:1 โดยในการทดลองนี้ได้ใช้น้ำเสียสังเคราะห์ที่มีแหล่งซีโอดีจากโซเดียมอะซิเทตและนิวเทรียนต์บรอธ โดยใช้นิวเทรียนต์บรอธเพื่อเป็นแหล่งไนโตรเจนสำหรับการชีวสังเคราะห์ของเซลล์ ส่วนซีโอดีที่ต้องการเพิ่มได้เตรียมจากโซเดียมอะซิเทต ชุดทดลองทั้งสองชุดนี้ใช้ถังปฏิกิริยาขนาด 10 ลิตร ทำการเดินระบบที่ค่าอายุสลัดจ์ 8 วัน วัฏจักรการทำงาน 8 ชั่วโมงประกอบด้วยขั้นตอนการเติมน้ำเสีย 5นาทีซึ่งเริ่มพร้อมกับสภาวะแอนแอโรบิก 2 ช.ม. ช่วงแอโรบิก 4 ช.ม. ช่วงตกตะกอน 40 นาทีระบายน้ำ 5 นาทีและแอนอกซิก 1 ช.ม. 15 นาที นอกจากนี้ยังได้ทำการทดลองชุดแบตช์ซึ่งนำสลัดจ์จากปลายขั้นตอนแอนแอโรบิกของชุดควบคุมทั้ง 4 ชุดที่เข้าสู่สถานะคงตัวแล้ว 1.25 ลิตรมาทำการทดลองเติมอากาศโดยเติมฟอสฟอรัสเพิ่มเติม 3 ค่า คือ 15+0 (เติมเพิ่ม 0 มก./ล.) 15+22.5 (เติมเพิ่ม 22.5มก./ล.) และ 15+67.5 (เติมเพิ่ม 67.5 มก./ล.) รวมทำการทดลองแบบแบตช์ทั้งหมด 12การทดลอง จากผลการทดลองชุดควบคุมและชุดทดลองพบว่าอัตราส่วนของอาร์บีซีโอดีต่อฟอสฟอรัสมีผลต่อการกำจัดฟอสฟอรัส คือ 4 แรกชุด (ควบคุม) และ 3 ชุดหลัง (ทดสอบ) มีประสิทธิภาพในการกำจัดฟอสฟอรัสเป็นร้อยละ 21, 42, 75, 100, 25, 87 และ 99 ตามลำดับ และมีร้อยละของปริมาณฟอสฟอรัสในเซลล์เป็น13.5,9.3, 6.4, 4.9, 13.8, 8.0 และ 5.3 ตามลำดับ ส่วนการกำจัดซีโอดีพบว่ามีประสิทธิภาพดีที่ทุกชุดการทดลอง คือ ร้อยละ 100, 100, 100, 99, 97, 99 และ 99 ตามลำดับ และการกำจัดทีเคเอ็นก็มีประสิทธิภาพดีเช่นกัน คือ ร้อยละ 100, 96, 99, 96, 96, 93, 94 ตามลำดับ ส่วนในการทดลองชุดแบตช์พบว่าในชุดการทดลองที่นำสลัดจ์มาจากชุดควบคุมเดียวกัน ถ้าเติมฟอสฟอรัสในปริมาณที่มากขึ้นระบบจะสามารถจับใช้ฟอสฟอรัสได้มากขึ้น ส่วนชุดแบตช์ที่นำสลัดจ์มาจากการทดลองต่างชุดแต่นำมาเติมฟอสฟอรัสเท่าๆ กันจะเห็นว่าชุดที่มีการเติมสารอาหารมากจะสามารถจับใช้ฟอสฟอรัสได้อย่างรวดเร็ว และมีประสิทธิภาพในการกำจัดฟอสฟอรัสมากกว่าชุดที่เติมสารอาหารน้อยกว่าทั้งนี้สอดคล้องกับปริมาณพีเอชเอที่ทำการทดลองควบคู่กันไปด้วย ดังนั้นสรุปได้ว่าไม่ว่าจะมีการเติมฟอสฟอรัสในน้ำเข้าก่อนจะมีการใช้สารอาหารและปลดปล่อยฟอสฟอรัสในขั้นตอนแอนแอโรบิกหรือแบ่งเติมทั้ง 2 ตำแหน่งทั้งที่น้ำเข้าและที่ภายหลังขั้นตอนแอนแอโรบิกก็ไม่มีผลต่อการจับใช้ฟอสฟอรัสในขั้นตอนแอโรบิก