การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของผู้ปกครองในการให้ความช่วยเหลือตั้งแต่ระยะแรกเริ่มแก่เด็กออทิสติกระดับปฐมวัยในด้านการพัฒนาเด็กที่บ้านการประสานงานกับทางโรงเรียน การประสานงานกับนักวิชาชีพ และการปฏิบัติในการรวมกลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ปกครองส่วนใหญ่ส่งเสริมพัฒนาการทั้ง 4 ด้านของเด็กแทบทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องการป้องกันอุบัติเหตุให้ลูก และการสอนเด็กให้ต้อนรับแขกเท่านั้น ที่ผู้ปกครองน้อยกว่าครึ่งหนึ่งปฏิบัติ 2) ปัญหาพฤติกรรมของเด็กที่พบเรียงจากมากไปหาน้อย ได้แก่ สมาธิสั้นอารมณ์รุนแรง กรีดร้องทำฤทธิ์เดช ทำร้ายตนเอง เคลื่อนไหวร่างกายอย่างผิดปกติรับประทานอาหารยาก ก้าวร้าว ทำลายของ กลัวบางสิ่งบางอย่างเป็นพิเศษ และต่อต้านความเปลี่ยนแปลง ซึ่งผู้ปกครองส่วนใหญ่ ได้ใช้วิธีการแก้ปัญหาอย่างเหมาะสมและได้ผลดีแม้จะมีส่วนน้อยที่แก้ปัญหา อย่างไม่เหมาะสม โดยการดุ ตีเด็ก การแก้ปัญหาแทนเด็กและการให้เด็กดูวิดีโอ เพื่อให้เด็กสามารถอยู่กับที่ได้นานๆ โดยเฉพาะการดุหรือตีมักทำให้เด็กมีพฤติกรรมทางลบมากขึ้น 3) ปัญหาพัฒนาการทางสังคมของเด็ก ผู้ปกครองส่วนใหญ่ได้สอนเพื่อแก้ปัญหาพัฒนาการทางสังคมของเด็ก และมักได้ผลดี และทุกคนพาเด็กไปเที่ยวอย่างสม่ำเสมอมีผู้ปกครองบางคนไม่ได้ฝึก เพราะไม่ทราบว่าจะสอนอย่างไร ส่วนปัญหาการพูดผู้ปกครองทุกคนฝึกพูดให้ลูกที่บ้าน โดยส่วนใหญ่ฝึกทุกวันเป็นการเฉพาะ 4) เด็กออทิสติกส่วนใหญ่เรียนร่วมในชั้นปกติ โดยมีการจัดหลักสูตรเฉพาะและผู้ปกครองส่วนใหญ่ได้ประสานงานในการฝึกเด็ก และร่วมมือกับครูอย่างสม่ำเสมอปัญหาที่โรงเรียนของเด็กคือ เด็กไม่ยอมเล่นกับเพื่อน ง่วงซึมเพราะฤทธิ์ยา หงุดหงิดง่าย รับประทานอาหารซ้ำๆ และไม่ยอมทำการบ้าน 5) ผู้ปกครองส่วนใหญ่มีการประสานงานกับนักวิชาชีพ โดยปฏิบัติตามคำแนะนำและซักถามเมื่อมีปัญหา ปัญหาการใช้บริการทางการแพทย์คือ นักวิชาชีพเฉพาะทางมีน้อยเวลาในการฝึกแต่ละครั้งน้อย ใช้จ่ายสูง รอคิวนานและโรงพยาบาลอยู่ไกล 6) ผู้ปกครองทุกคนเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับเด็กออทิสติก โดยการพูดคุย อธิบายหรือประชาสัมพันะ์ผ่านสื่อมวลชน ผู้ปกครองส่วนใหญ่ติดต่อกับชมรมผู้ปกครองเด็กออทิสติกอย่างสม่ำเสมอทางโทรศัพท์ และเข้าร่วมประชุมใหญ่ประจำปี