การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการประมาณค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยเชิงเส้นพหุคูณเมื่อเกิดพหุสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระ โดยทำการเปรียบเทียบวิธีกำลังสองน้อยสุด (OLS) วิธีที่ได้จากสมการการถดถอยริดจ์โดยใช้วิธีของบรีแมน(RID) และวิธีของสมการถดถอยเชิงเส้นการ์ล็อต (GAR) เกณฑ์การเปรียบเทียบที่ใช้คืออัตราส่วนของค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง โดยที่การแจกแจงของค่าความคลาดเคลื่อนที่ศึกษาคือ การแจกแจงแบบปกติซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.05 และ 0.15 การแจกแจงแบบปกติปลอมปนซึ่งมีสเกลแฟคเตอร์เท่ากับ 3 และ 10 เปอร์เซ็นต์การปลอมปนเท่ากับ 5 และ 10 การแจกแจงแบบไวบูลล์ซึ่งมีพารามิเตอร์มาตราส่วนเท่ากับ 1 และพารามิเตอร์สัณฐานเท่ากับ 1, 2 และ 5ตามลำดับ และการแจกแจงแบบลอกนอร์มอลซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.22, 0.55 และ 0.84 ตามลำดับ โดยกำหนดขนาดตัวอย่างเท่ากับ10, 30, 50 และ 100 ตามลำดับ จำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 3 และ 5 และระดับความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระเท่ากับ 0.1 และ 0.3 (ระดับต่ำ), 0.5 (ระดับปานกลาง), 0.7 และ 0.9 (ระดับสูง) และ 0.99 (ระดับสูงมาก) ตามลำดับในการวิจัยครั้งนี้ได้ทำการจำลองเหตุการณ์ต่างๆ ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์โดยใช้เทคนิคมอนติคาร์โลและกระทำซ้ำ 500 ครั้งในแต่ละกรณี ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง มีดังนี้ ทุกระดับความสัมพันธ์วิธี RID จะให้ผลดีเกือบทุกกรณี ยกเว้นกรณีที่ระดับความสัมพันธ์สูงมาก ในกรณีที่ระดับความสัมพันธ์สูงมากและความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงแบบปกติและปกติปลอมปน วิธี GAR จะให้ผลดีเมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 3 (ขนาดตัวอย่าง= 30, 50) และเมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 5 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ0.05 (ขนาดตัวอย่าง = 30, 50) ส่วนวิธี OLS จะให้ผลดีเมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 5 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.05 (ขนาดตัวอย่าง = 10) ส่วนกรณีที่ระดับความสัมพันธ์สูงมากและความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงแบบไวบูลล์วิธี GAR จะให้ผลดีเมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 3 พารามิเตอร์สัณฐานเท่ากับ 5(ขนาดตัวอย่าง = 50) ค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสองจะแปรผันตามปัจจัยต่อไปนี้ ระดับความสัมพันธ์ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน จำนวนตัวแปรอิสระ สเกลแฟคเตอร์ และเปอร์เซ็นต์การปลอมปนโดยเรียงลำดับจากมากไปน้อย แต่แปรผกผันกับขนาดตัวอย่าง