การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาอิทธิพลของการสื่อสารในการป้องกันยาเสพติดของนักเรียนอาชีวศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษามีทั้งสิ้น 420 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลได้แก่แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย การทดสอบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ย การวิเคราะห์หาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ประมวลผลโดยคอมพิวเตอร์โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS : ผลการวิจัยมีดังนี้ 1. ปริมาณการเปิดรับข่าวสารของนักเรียนอาชีวศึกษา มีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมในการป้องกันยาเสพติด ส่วนปริมาณการเปิดรับข่าวสาร ไม่มีความสัมพันธ์กับทัศนคติและทักษะการปฏิเสธในการป้องกันยาเสพติด 2. นักเรียนอาชีวศึกษาระดับ ปวช. และระดับ ปวส. มีทัศนคติในการป้องกันยาเสพติดแตกต่างกัน ส่วนทักษะการปฏิเสธ และการมีส่วนร่วมในการป้องกันยาเสพติดไม่แตกต่างกัน 3. นักเรียนอาชีวศึกษาในสถานศึกษารัฐบาลและเอกชน มีทักษะการปฏิเสธในการป้องกันยาเสพติดแตกต่างกัน ส่วนทัศนคติและการมีส่วนร่วมในการป้องกันยาเสพติดไม่แตกต่างกัน 4. ผู้ที่เลือกปรึกษาปัญหาเป็นคนแรก และงานที่มุ่งหวัง มีความสัมพันธ์กับการเปิดรับข่าวสารในการป้องกันยาเสพติด แต่เป็นความสัมพันธ์ในเชิงลบ 5. เพศ สาขาวิชา ระดับการศึกษา รายได้ส่วนตัว สภาพครอบครัว และการใช้เวลาว่าง มีความสัมพันธ์กับทัศนคติในการป้องกันยาเสพติด 6. สภาพครอบครัว ความสัมพันธ์ในครอบครัว การใช้เวลาว่าง และการศึกษาสูงสุดที่มุ่งหวัง มีความสัมพันธ์กับทักษะการปฏิเสธในการป้องกันยาเสพติด 7. เพศ และสาขาวิชา มีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมในการป้องกันยาเสพติดส่วนงานที่มุ่งหวังและผู้ที่เลือกปรึกษาปัญหาคนแรกมีความสัมพันธ์ในเชิงลบกับการมีส่วนร่วมในการป้องกันยาเสพติด 8. เมื่อใช้วิธีการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณพบว่า ตัวแปรที่สามารถอธิบายความแปรปรวนของทักษะการปฏิเสธได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ การศึกษาสูงสุดที่มุ่งหวังและความสัมพันธ์ในครอบครัว มีความสัมพันธ์ในทางบวก ส่วนอายุและทัศนคติในการป้องกันยาเสพติดมีความสัมพันธ์ในทางลบ 9. เมื่อใช้วิธีการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณพบว่า ตัวแปรที่สามารถอธิบายความแปรปรวนของการมีส่วนร่วมในการป้องกันยาเสพติดได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือการเปิดรับข่าวสารในการป้องกันยาเสพติด และสาขาวิชาที่ศึกษา