งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาเปรียบเทียบระบบวรรณยุกต์และสัทลักษณะของวรรณยุกต์ในภาษาของคน "ลาว"คน "ญ้อ" และคน "ผู้ไท" ในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนมเพื่อแสดงให้เห็นว่า ผู้พูดภาษาต่างๆ ในตระกูลภาษาเดียวกันที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันและมีการติดต่อไปมาหาสู่กันจะยังคงรักษาความแตกต่างของระบบวรรณยุกต์และสัทลักษณะของวรรณยุกต์ไว้มากน้อยเพียงใด ในงานวิจัยนี้ผู้วิจัยเลือกหมู่บ้าน 3 หมู่บ้านในตอนบน,3 หมู่บ้านในตอนกลาง และ 3 หมู่บ้านในตอนล่างของอำเภอธาตุพนมส่วนเหนือ รวมจุดเก็บข้อมูล 9 จุด แต่ละจุดเก็บข้อมูลเป็นหมู่บ้านของกลุ่มชนใดกลุ่มชนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีกลุ่มชนอื่นๆปะปน ทั้งนี้ผู้วิจัยอาศัยข้อมูลจากคำบอกเล่าของผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้าน ข้อมูลทางภาษาในงานวิจัยนี้ได้จากผู้บอกภาษาทั้งหมด45 คน ได้แก่ คน "ลาว" 20 คน คน "ญ้อ" 15 คน และคน "ผู้ไท" 10 คน รายการคำสำหรับเก็บข้อมูลสร้างขึ้นจากชุดเทียบเสียงคล้าย 2 ชุดซึ่งมีคำอยู่ 15 คำ ให้ผู้บอกภาษาออกเสียงคำละ 10 ครั้ง รวมคำในรายการทั้งสิ้น 150 คำ จากการวิเคราะห์ระบบวรรณยุกต์ด้วยการฟัง และการวิเคราะห์สัทลักษณะของวรรณยุกต์ด้วยวิธีการทางกลสัทศาสตร์แสดงว่า ในแง่ของระบบวรรณยุกต์ คน "ผู้ไท" มีระบบวรรณยุกต์ที่แตกต่างจากคน "ลาว" และคน "ญ้อ" อย่างชัดเจน และยังคงรักษาลักษณะของภาษาผู้ไทต้นแบบไว้ ส่วนคน "ลาว" และคน"ญ้อ" นั้นมีระบบวรรณยุกต์ซึ่งมีลักษณะที่เปลี่ยนแปลงไป คือไม่มีระบบวรรณยุกต์แบบภาษาลาวต้นแบบ มีแต่แบบภาษาลาวที่กลายไปคล้ายกับภาษาญ้อ แต่มีระบบวรรณยุกต์แบบภาษาญ้อต้นแบบ และมีแบบภาษาญ้อที่กลายไปคล้ายกับภาษาลาว ในแง่ของสัทลักษณ์ของวรรณยุกต์พบว่า ภาษาของทั้งสามกลุ่มชนมีสัทลักษณะของวรรณยุกต์หลายหน่วยเสียงคล้ายคลึงกัน เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างชื่อกลุ่มคน ชื่อภาษาและลักษณะทางภาษา ผลการวิจัยพบว่า ในบริเวณที่ศึกษา มีเพียงคน "ผู้ไท" เท่านั้นที่มีชื่อกลุ่มคน ชื่อภาษา และลักษณะทางภาษาสัมพันธ์กัน ส่วนคน "ลาว" และคน "ญ้อ" นั้นมีชื่อกลุ่มคนและชื่อภาษาต่างกัน แต่กลับมีลักษณะทางภาษาผสมผสานกัน ดังนั้นงานวิจัยนี้จึงแสดงให้เห็นว่า การศึกษาวรรณยุกต์สามารถแสดงให้เห็นรูปแบบของการผสมผสานระหว่างกลุ่มชนและภาษาของกลุ่มชนที่อยู่ในตระกูลภาษาเดียวกันและอาศัยอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงกัน