วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแนวคิดสันติภาพกับวรรณกรรม และวิเคราะห์แนวคิดสันติภาพในเรื่องสั้นของนักเขียนกลุ่มกบฎสันติภาพซึ่งประกอบด้วยนักเขียน 3 คน คือ ศรีบูรพา(กุหลาบ สายประดิษฐ์) อิศรา อมันตกุล กุลิศ อินทุศักดิ์(อัศนี พลจันทร) โดยใช้เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ระหว่างพ.ศ. 2490-2500 เป็นกรณีศึกษา จากการศึกษาทฤษฎีสันติภาพพบว่า ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์เป็นปรากฎการณ์ปกติ นักทฤษฎีสันติภาพจึงไม่ได้มองว่าความขัดแย้งเป็นสิ่งที่ทำลายสันติภาพ แต่มองว่าสันติภาพจะเกิดได้จากการแก้ไขความขัดแย้งโดยไม่ใช้ความรุนแรง การศึกษาแนวคิดสันติภาพในเรื่องสั้นจึงมุ่งศึกษาถึงวิธีการแก้ไขปมขัดแย้งในเรื่องสั้นด้วยการใช้หลักการแก้ไขความขัดแย้งโดยปฏิเสธความรุนแรงของยีน ชาร์ป จากการวิเคราะห์เรื่องสั้นกลุ่มนี้พบว่านักเขียนกลุ่มกบฎสันติภาพใช้การคลี่คลายความขัดแย้งในแบบเดียวกับยีน ชาร์ปอยุ่ 5 วิธีคือ การปฏิวัติแบบไร้ความรุนแรง การใช้ความรุนแรงเป็นบางเรื่อง การต่อต้านทางศีลธรรม การประนีประนอม และการไม่ต่อต้าน ส่วนหลักการแก้ไขความขัดแย้งด้วยการปฏิเสธความรุนแรงโดยใช้สัตยาเคราะห์ซึ่งเป็นหลักการของคานธีไม่พบในเรื่องสั้นที่นำมาศึกษา นอกจากนั้น จากการศึกษาสภาพสังคมในช่วง พ.ศ.2490-2500 พบว่ามีความสัมพันธ์กับเรื่องสั้นที่นำมาศึกษาเรื่องสั้นเหล่านี้มีลักษณะวิพากษ์วิจารณ์สังคม และมีน้ำเสียงต่อต้านนโยบายของรัฐบาล จึงเป็นผลให้นักเขียนในกลุ่มกบฎสันติภาพถูกจับกุม ส่วนความรุนแรงต่าง ๆ ที่ปรากฎในเรื่องสั้นเหล่านี้เป็นความรุนแรงที่รวมถึงระดับโครงสร้างและมีการเสนอให้เปลี่ยนแปลงไปสู่สังคมที่ดีกว่า เรียกว่าเป็นสันติภาพเชิงบวกตามทฤษฎีของโยฮัน กัลตุง คือไม่ใช่มุ่งหวังเพียงให้สังคมปราศจากสงครามเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความต้องการให้ประชาชนได้อยู่ดีกินดีอีกด้วย