ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาวิเคราะห์นวนิยาย และเรื่องสั้นที่สะท้องชีวิตชาวชนบทอีสานของ คำพูน บุญทวี ครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะวิเคราะห์ค่านิยม ความเชื่อ ศิลปะ การใช้ภาษา ตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่างวรรณกรรมกับนักเขียน โดยศึกษาวิเคราะห์จากนวนิยาย 14 เรื่อง เรื่องสั้นที่รวมพิมพ์ เป็น 4 เล่ม และเรื่องสั้นที่ดีพิมพ์ในนิตยสารฟ้าเมืองไทย รายสัปดาห์ในช่วง พ.ศ. 2528 - เดือนมกราคม พ.ศ.2529 รวม 39 เรื่อง ผลการศึกษาค้นคว้า ปรากฏว่า คำพูน บุญทวี เป็นนักเขียนบันเทิงคดีที่มุ่งเสนอชีวิตและความเป็นอยู่ของชาวชนบท อีสานโดยเฉพาะ เขาได้นำประสบการณ์ในชีวิต ทั้งในชนบทอีสาน และท้องถิ่นอื่น ๆ ที่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่มาสร้างสรรค์เป็นวรรณกรรม ขึ้นด้วยท่วงทำนองเขียนและใช้ถ้อยคำสำนวนภาษาอย่งมีศิลปะ มีผลทำให้เรื่องสั้นและนวนิยายของเขามีลักษณะเฉพาะแตกต่าง จากวรรณกรรมบันเทิงคดีของนักเขียนคนอื่น ๆ ภาพชีวิตของ ชาวชนบทอีสานที่ปรากฏมีลักษณะเรียบง่าย ผูกพันธ์อยู่กับธรรมชาติ อย่างแน่นแฟ้น ยึดถือค่านิยมและความเชื่อตามบรรพบุรุษอย่างมั่นคง และเหนียวแน่น แม้จะมีฐานะยากจน ผู้คนเหล่านั้นก็ดำรงชีวิต อย่างมีสุขตามอัตภาพ ไม่มีความขมขื่นแต่ประการใด