วิทยานิพนธ์เรื่องนี้เป็นการศึกษาการขึ้นสู่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนายชวน หลีกภัย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการที่จะทราบว่า มีตัวแปรอะไรบ้างที่เป็นตัวเสริมหรือสนับสนุนในการได้มาซึ่งอำนาจนั้น ๆ โดยพิสูจน์ที่ปัจจัย 2 ประเภทคือปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกผลการวิจัยพบว่า 1. ในส่วนของปัจจัยด้านพื้นฐาน นั้นพบว่า ปัจจัยในเรื่ององค์ประกอบพื้นฐาน ไม่ว่าจะเป็นพื้นฐานทางครอบครัว, บุคลิกภาพ, ความสามารถ, ความรู้ประสบการณ์และคุณธรรมความซื่อสัตย์ นั้นไม่ใช่ปัจจัยที่สำคัญที่นำไปสู่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่นำไปสู่ตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และตำแหน่งต่าง ๆ ภายในพรรคประชาธิปัตย์ ส่วนปัจจัยในเรื่องฐานอำนาจทางการเมืองนั้น พบว่าฐานอำนาจที่สำคัญคือ ฐานอำนาจจากพรรคประชาธิปัตย์,สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคและพรรคร่วมรัฐบาล, กลุ่มทหารที่ให้การสนับสนุนโดยเฉพาะพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ส่วนประเทศสหรัฐอเมริกาที่ให้การสนับสนุนชวน หลีกภัย และพรรคประชาธิปัตย์ เพราะว่าได้ต่อต้านกับเผด็จการมาโดยตลอด นอกจากนั้นเป็นพลังภายนอกรัฐสภา เช่นประชาชนในจังหวัดตรัง ส่วนประชาชนในกรุงเทพนั้นก็ให้การสนับสนุนเพิ่มขึ้น โดยเปรียบเทียบกับการเลือกตั้งเมื่อ 22 มีนาคมกับ 13 กันยายน 2535 2. ในส่วนของปัจจัยด้านสถานการณ์ คือเงื่อนไขหรือสถานการณ์ทางการเมืองในขณะนั้น พบว่าสถานการณ์ทางการเมืองไม่ว่าจะเป็นความล้มเหลวของรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ, การยึดอำนาจของคณะ รสช. และบทบาทของพรรคประชาธิปัตย์ภายใต้การนำของชวน หลีกภัยในช่วงนั้นล้วนแต่เป็นตัวสนับสนุนในการได้มาซึ่งอำนาจโดยทำให้พรรคประชาธิปัตย์ได้เสียงข้างมากในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2535 ซึ่งปัจจัยเสริมเข้ามาที่ทำให้ได้อำนาจในครั้งนี้ก็เนื่องจากเป็นความชาญฉลาดในการประเมินเหตุการณ์ทางการเมืองและการหาเสียงเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์ที่ชูชวนขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะเดียวกันการแตกตัวของพรรคชาติไทยไปเป็นพรรคชาติพัฒนา ตลอดจนความสามารถในการประสานงานของเลขาธิการพรรค พลตรีสนั่น ขจรประสาสน์ ซึ่งปัจจัยต่าง ๆพวกนี้ล้วนแต่เป็นปัจจัยที่เป็นแรงเสริมในการนำไปสู่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของชวน หลักภัย ทั้งสิ้น