งานวิจัยนี้มุ่งเน้นศึกษา บทบาทของ "เจ้าพ่อ" ในการเมืองไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2517-2535 เป็นสำคัญ โดยใช้กรณีศึกษา "เจ้าพ่อ" ในจังหวัดชลบุรี เป็นหลักในการอธิบายและนำกรณีศึกษา "เจ้าพ่อ" ในจังหวัดอ่างทอง และ "เจ้าพ่อ"ในจังหวัดขอนแก่นมาวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบกัน เพื่อชี้ให้เห็นถึงลักษณะการก่อกำเนิดและการดำรงอยู่ของ "เจ้าพ่อ"สมัยใหม่ การศึกษาพบว่า "เจ้าพ่อ" มีบุคคลิกภาพและวัฒนธรรมเชิงอำนาจแบบนักเลง หรือสามารถแบบนักเลงอยู่มาก ซึ่งในบางครั้งมีลักษณะรุนแรงในการสร้างอิทธิพลขึ้นมาเพื่อดำรงอยู่ในท้องถิ่น โดย "เจ้าพ่อ" มีการก่อกำเนิดขึ้นมาและพัฒนาการไปอย่างรวดเร็วโดยอาศัยอำนาจแบบนักเลงสร้างความเติบโตทางเศรษฐกิจขึ้นมา จนสามารถใช้อำนาจทางเศรษฐกิจเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างอิทธิพลในท้องถิ่นต่อไป ในลักษณะที่ "เจ้าพ่อ" มีอิทธิพลอยู่เหนือ หรือครอบงำผู้ใช้อำนาจทางราชการ และผู้ใช้อำนาจทางการเมืองระดับท้องถิ่น และในระดับชาติ ตลอดจนพยายามเข้ามามีบทบาททางการเมืองระดับชาติโดยอ้อม ด้วยการสนับสนุนช่วยเหลือผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในจังหวัดที่ตนมีอิทธิพลอยู่เพื่อสร้างโอกาสในการแสวงหาและปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง