การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง ความสามารถในการอ่านและการเขียนภาษาอังกฤษ และ ความสัมพันธ์ระหว่างความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองกับความสามารถในการอ่าน และการเขียนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5โรงเรียนสาธิตสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย กรุงเทพมหานครตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสาธิตสังกัดทบวงมหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร จำนวน 302 คน ที่ได้จากการสุ่มอย่างง่ายเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบวัดความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง ซึ่งผู้วิจัยได้ดัดแปลงมาจาก แบบวัดความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง ของลูซี แมดเซนกูกลิเอลมิโน (Lucy Madsen Guglielmino, 1977:32-35)แบบสอบวัดความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษและแบบสอบวัดความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษที่ผู้วิจัยได้สร้างขึ้นผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลแล้วนำมาวิเคราะห์ด้วยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและการทดสอบค่าที ผลการวิจัยปรากฏดังนี้ 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มีความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง โดยรวมทั้ง 8 ด้าน อยู่ในระดับปานกลางโดยมีค่ามัชฌิมเลขคณิตเท่ากับ 3.48 มีความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษ อยู่ในเกณฑ์ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ โดยมีค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ 53.29 และมีความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษ อยู่ในเกณฑ์ปานกลาง โดยมีค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ 61.52 2. ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง มีความสัมพันธ์กับความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.221 3. ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง กับความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษ ไม่มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05