งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษา และอธิบายปรากฎการณ์อย่างหนึ่งในภาษาไทย ซึ่งเรียกว่า กระบวนการกลายเป็นคำไวยากรณ์ กล่าวคือคำที่มีรูปเดียวกันสามารถทำหน้าที่ได้มากกว่าหนึ่งอย่างเช่น คำว่า เช้า ถึง จาก ฯลฯ อาจเป็นได้ทั้งคำกริยา และคำบุพบท ผู้วิจัยต้องการศึกษาว่ามีคำอะไรบ้างที่มีลักษณะเช่นนี้ ปริบทของคำเหล่านี้เป็นอย่างไร และสรุปเกณฑ์ทางวากยสัมพันธ์ และอรรถศาสตร์ ซึ่งสามารถใช้จำแนกคำเหล่านั้นได้แน่นอนว่า เป็นคำกริยากลุ่มหนึ่ง และคำบุพบทอีกกลุ่มหนึ่งท้ายที่สุด ผู้วิจัยต้องการอธิบายกระบวนการกลายเป็นคำบุพบทของคำกริยา จากข้อมูลภาษาเขียนที่สุ่มเลือกจากวารสาร และนิตยสารที่ตีพิมพ์ระหว่าง พ.ศ. 2533-2537 ผู้วิจัยพบว่าคำที่มีลักษณะดังกล่าวมี 23 คำ ทางด้านวากยสัมพันธ์ คำบุพบทมีลักษณะต่างกับคำกริยาคือ คำบุพบทไม่ปรากฎร่วมกับคำปฏิเสธไม่ ในขณะที่คำกริยาสามารถปรากฎได้ คำบุพบทจะปรากฎนำหน้านามวลีเสมอ แต่คำกริยาบางคำไม่ปรากฎหน้านามวลี คำบุพบทจะไม่สามารถแยกออกจากนามวลีที่ปรากฎร่วมด้วย เพราะเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยองค์ประกอบเดียวกันคือ บุพบทวลี ถ้าจะย้ายตำแหน่งไปอยู่ต้นประโยค ต้องย้ายไปพร้อมกับนามวลีเสมอในขณะที่คำกริยาไม่มีคุณสมบัติเช่นนั้นทางด้านอรรถศาสตร์คำกริยามีความหมายบอกสภาพ หรือการกระทำของประธาน ส่วนคำบุพบทมีความหมายบ่งความสัมพันธ์เชิงการกระหว่างคำกริยากับนามวลี คำกริยาส่วนใหญ่ในขอบเขตการศึกษานี้มีความหมายประจำคำเพียงความหมายเดียว แต่คำบุพบท อาจมีความหมายประจำคำบ่งความสัมพันธ์เชิงการกได้มากกว่าหนึ่งการก คำกริยาบางคำอาจมีความหมายแฝงแสดงทัศนคติ หรืออารมณ์ด้วยในขณะที่คำบุพบทมีแต่ความหมายตรง ผู้วิจัยได้ใช้ทฤษฎีการกลายเป็นคำไวยากรณ์ มาอธิบายปรากฎการณ์นี้ และได้ข้อสรุปว่า คำบุพบทเป็นคำที่กลายมาจากคำกริยา เนื่องจากคำกริยานั้นได้ผ่านกระบวนการทางความหมาย ได้แก่ การที่ความหมายจางลง การคงเค้าความหมายเดิมและการเกิดความหมายทั่วไป หรือการขยายขอบเขตเชิงอุปลักษณ์และผ่านกระบวนการทางโครงสร้าง ได้แก่ การบังคับการปรากฎและการวิเคราะห์ใหม่ กระบวนการเหล่านี้มีลักษณะเปลี่ยนแปลงในทิศทางเดียว และมีความต่อเนื่อง