งานทดลองวิจัยนี้ เป็นการศึกษาความเป็นไปได้ และพฤติกรรมของระบบแอ็กติเวดเต็ดสลัดจ์ที่ใช้ในการกำจัดไนโตรเจนออกจากน้ำเสียชุมชนที่มีความเข้มข้นต่ำและมีค่าอัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนประมาณ 10 นอกจากนี้ยังได้ทำการแปรเปลี่ยนค่าอัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนของน้ำเสียชุมชนที่เข้าสู่ระบบโดยควบคุมค่าอัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนให้เท่ากับ 6,9,12และ15 ระบบแอ็กติเวดเต็ดสลัดที่ใช้ในการกำจัดไนโตรเจนในงานวิจัยนี้ เป็นระบบเชื้อผสมชนิดดิไนตริฟิเคชันเกิดก่อนซึ่งประกอบด้วย ถังแอนนอกชิกถังแอโรบิก และ ถังตกตะกอน อย่างละ 1 ถัง เรียงกันตามลำดับอัตราการไหลเข้าของน้ำเสียมีค่าคงที่ในทุกการทดลองและเท่ากับ 30 ลิตรต่อวัน ถังแอนนอกชิกและถังแอโรบิกมีเวลากักน้ำเท่ากับ 5 ชั่วโมงเท่ากันทั้ง 2 ถังค่าอายุตะกอนของทั้งระบบเท่ากับ 10 วัน และอัตราการเวียนกลับของตะกอนสลัดจ์เท่ากับ 500% ของอัตราการไหลเข้า น้ำเสียที่ใช้เป็นน้ำเสียชุมชนจริงจากโรงบำบัดน้ำเสียสี่พระยาของกรุงเทพมหานครการแปรเปลี่ยนค่าอัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนทำโดยการเติมน้ำตาล และยูเรียให้กับน้ำเสีย ผลการทดลองปรากฏว่า เมื่ออัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนเท่ากับ 6,9,12,15 และ 10 นั้นประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีของระบบมีค่าประมาณ 93% ,88%,94%,95% และ 76% ตามลำดับ ส่วนประสิทธิภาพในการกำจัดไนโตรเจนนั้น มีค่าประมาณ 35%,25%,57%,95% และ 7% ตามลำดับ กระบวนการไนตริฟิเคชันสามารถเกิดขึ้นได้ดีในทุกการทดลอง ส่วนกระบวนการดีไนตริฟิเคชันนั้นเกิดได้มากขึ้นเมื่อมีค่าอัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนสูงขึ้น และสามารถเกิดขึ้นได้อย่างสมบรูณ์ที่ค่าอัตราส่วนดังกล่าวเท่ากับ 15 สาเหตุที่กระบวนการดีไนตริฟิเคชันไม่สามารถเกิดขึ้นได้อย่างสมบูรณ์เนื่องจากค่าออกซิเจนละลายในถังแอนนอกซิกมีค่าสูงเกินไป อย่างไรก็ตามเมื่อค่าอัตราส่วนซีโอดีต่อไนโตรเจนเท่ากับ 15 ซีโอดีของน้ำเสียที่เข้าสู่ระบบมีความเข้มข้นสูงเพียงพอที่จะใช้ออกซิเจนละลายให้หมดไปได้ ทำให้ค่าออกซิเจนละลายในถังแอนนอกซิกเหลือน้อยมากจนกระทั่งกระบวนการดีไนตริฟิเคชันสามารถเกิดขึ้นได้ดี โดยสรุปแล้ว จากการทดลองแสดงให้เห็นว่า การกำจัดไนโตรเจนออกจากน้ำเสียชุมชนด้วยระบบแอ็กติเวดเต็ดสลัดจ์แบบเชื้อผสมชนิดดีไนตริฟิเคชันเกิดก่อนอาจไม่สามาถกระทำได้ เนื่องจากน้ำเสียมีค่าซีโอดีต่ำเกินไป