โรงงานอุตสาหกรรมอาหารทะเลแช่แข็ง และผลิตภัณฑ์อาหารทะเลสำเร็จรูปบรรจุกระป๋อง มักพบปัญหาในเรื่องการจัดการกากของเสียที่เกิดขึ้นจากระบวนการผลิต ได้แก่ กากตะกอนที่เกิดจาก Dissolved Air Floatation (DAF) ซึ่งเป็นกากไขมันและของแข็งแขวนลอย กากตะกอนจุลินทรีย์ส่วนเกินที่เกิดจากระบบบำบัดน้ำเสีย Activated Sludge (AS) เป็นต้น โรงงานที่ใช้เป็นกรณีศึกษามีปริมาณของเสียที่เกิดจาก บ่อดักไขมัน, DAF และ AS ประมาณ 30, 20 และ 120 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน ตามลำดับ การกำจัดกากของเสียที่โรงงานใช้อยู่ในปัจจุบันได้ใช้วิธีการฝังกลบ ซึ่งค่อนข้างยุ่งยากในทางปฏิบัติ ใช้พื้นที่มาก และเกิดปัญหาด้านสิ่งแวดล้อม ลักษณะตะกอนที่ออกจาก DAF มีลักษณะเป็นไขมัน และตะกอนที่เกิดจาก AS เป็นกากตะกอนจุลินทรีย์ ซึ่งกากของเสียที่เกิดขึ้นจากกระบวนการทั้งสองส่วนนี้เป็นอินทรียสาร ที่สามารถทำการกำจัดโดยวิธีทางชีวภาพ ซึ่งวิธีการที่ใช้นอกจากช่วยบำบัดกากของเสียแล้ว ยังได้ก๊าซชีวภาพซึ่งถ้ามีปริมาณเพียงพอ สามารถนำไปใช้เป็นพลังงานทดแทนภายในโรงงาน วิธีการที่ใช้คือ การย่อยสลายกากของเสียแบบไม่ใช้อากาศ (Anaerobic Digestion) ซึ่งเป็นวิธีการบำบัดและใช้ของเสียให้เกิดประโยชน์ และได้ผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่า ดังนั้นในงานวิจัยนี้จึงศึกษาความสามารถและอัตราเร็วในการย่อยสลายของกาก ตะกอนแต่ละชนิด ที่เกิดจาก DAF และ AS รวมทั้งการหาอัตราส่วนผสมที่เหมาะสมระหว่างกากไขมันจากบ่อดักไขมัน, DAF และตะกอนส่วนเกินจากระบบตะกอนเร่ง (AS) จากการทดลองพบว่าถ้ามีในอัตราส่วนผสมของตามสัดส่วนของของเสียที่ถูกผลิต ขึ้น( ตามข้อมูลเบื้องต้นของโรงงาน) คือ ใช้ตะกอนไขมันจากบ่อดักไขมัน: ตะกอนไขมันจากระบบ DAF: ตะกอนส่วนเกินจากระบบตะกอนเร่ง 1:1:6 (MIX 2) น่าจะทำให้สามารถผลิตเป็นก๊าซชีวภาพได้ดี แต่จากการทดลองชี้ให้เห็นว่าถ้าเพิ่มสัดส่วนของตะกอนจากระบบ AS มากขึ้นจะทำให้การผลิตก๊าซชีวภาพนั้นน้อยลง และต้องการเวลาในการย่อยสลายนานกว่า ในทางตรงกันข้ามการลดสัดส่วนของตะกอนจากระบบ AS ให้น้อยลงก็จะมีผลต่อการเพิ่มของก๊าซมีเทน แต่อย่างไรก็ดีการเพิ่มนั้นไม่มีผลมากนัก(ประมาณ 10%) จากการทดสอบในห้องทดลองและถังขนาด Bench scale ชี้ให้เห็นว่า กากตะกอนไขมันจะมีศักยภาพในการผลิตมีเทนสูง เมื่อเทียบกับตะกอนจากส่วนอื่นๆ แต่ถังปฏิกรณ์ต้องใช้เวลาในการกักเก็บน้ำมากกว่า 30 วัน (ในสภาวะอุณหภูมิห้อง) และในการเริ่มต้นระบบ ต้องมี Seed sludge ที่เหมาะสม เนื่องมาจากสัดส่วนของสารอินทรีย์ที่ย่อยสลายในกากตะกอนที่ป้อนเข้าไป มีประมาณ 20% โดยเฉพาะตะกอนไขมันเมื่อไม่ถูกย่อยสลายจะลอยขึ้นสู่ผิวน้ำด้านบนของถัง ปฏิกรณ์ ซึ่งจากการที่เราดึงน้ำเสียออกด้านข้างจึงไม่สามารถดึงตะกอนส่วนที่ไม่ย่อย สลายออก เป็นเหตุให้มีการสะสมของตะกอน และเป็นการลดปริมาตรการกักเก็บลงเป็นเหตุให้ประสิทธิภาพลดลง ดังนั้นการจะย่อยสลายส่วนของตะกอนน่าจะทำเป็นถังปฏิกรณ์สองขั้นตอน โดยแยกการย่อยสลายตะกอนในถังผลิตกรดก่อนแล้วจึงเข้าสู่ถังผลิตมีเทน โดยในถังผลิตกรดนั้นควรมีการกำหนดจุดที่ดึงน้ำเสียออกจากถังกรดให้เหมาะสม และมีจุดที่สำหรับดึงตะกอนส่วนที่ไม่ย่อยสลายที่อาจจะมีทั้งจากด้านล่างถัง และส่วนที่ลอยที่ผิวหน้า (เป็น scum) ออกจากถังได้อย่างสม่ำเสมอ