งานวิจัยนี้ ได้ศึกษาพฤติกรรมกำลังดัดของรอยต่อแบบเชื่อมของเสาเข็มสปันคอนกรีตอัดแรงโดยใช้การทดสอบควบคู่กับการวิเคราะห์เพื่อการออกแบบรอยเชื่อมต่อตามขนาดของเสาเข็มให้มีกำลังและพฤติกรรมเสมือนเสาเข็มที่ไม่มีรอยต่อ รอยต่อใช้แบบเชื่อมแผ่นเหล็กยึดติดกับเหล็กเสริมฝังไว้ในเนื้อคอนกรีตที่มีการถ่ายแรงได้อย่างสมบูรณ์ พฤติกรรมของรอยต่อเสาเข็มถูกกำหนดให้มีกำลังอัดและกำลังดัดเกินกว่าตัวเสาเข็มเองและจะต้องมีพฤติกรรมสนองตอบของแรงและการแอ่นตัวได้ดีทั้งในช่วงอีลาสติกและ ช่วงพลาสติกภายใต้แรงอัด แรงดัด และพฤติกรรมร่วมระหว่างแรงอัดและแรงดัดงานวิจัยนี้ได้จำลองพฤติกรรมการรับแรงทั้งส่วนของรอยเชื่อมประกอบด้วยของเหล็กแผ่นขนาดและกำลังของรอยเชื่อม ส่วนของแผ่นเหล็กด้วยความหนาและกำลังของแผ่น และส่วนของคอนกรีตอัดแรงด้วยกำลังอัดและ ขนาดของเสาเข็ม เพื่อวิเคราะห์หากำลังการสนองตอบต่อการอัดและการดัด อันจะนำไปสู่การออกแบบรอยต่อที่เหมาะสม การทดสอบเปรียบเทียบพฤติกรรมการดัดของเสาเข็มสปันคอนกรีตอัดแรงที่ มีรอยเชื่อมต่อตามที่กำหนดและระบุตามกรรมวิธีของผู้ผลิต ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 40,45,60 และ 80 ซม. โดยใช้น้ำหนักบรรทุก 2 จุดด้วยความยาวช่วงทดสอบ 570 ซม. และมีช่วงการเฉือนข้างละ 185 ซม.การวิเคราะห์เสาเข็มที่ไม่มีรอยต่อ ใช้วิธีการวิเคราะห์หน้าตัดโดยวิธีความเครียดสอดคล้องและหาค่าการแอ่นตัวโดยใช้ หลักการของงานเสมือน ส่วนการวิเคราะห์รอยเชื่อมต่อใช้วิธีการในทำนองเดียวกัน ผลการทดสอบที่ได้แสดงชัดเจนว่าพฤติกรรมการดัดของตัวอย่างทดสอบสอดคล้องกับการวิเคราะห์ทั้งในด้านการรับแรงดัด การแอ่นตัว และการแตกร้าว และ ตำแหน่งการวิบัติของตัวอย่างทดสอบเกิดขึ้นนอกบริเวณรอยต่อ จึงเป็นการพิสูจน์ว่ารอยต่อที่ใช้มีความแข็งแรงและสามารถรับกำลังได้สูงกว่าหน้าตัดเสาเข็มที่ไม่มีรอยต่อ ในการวิจัยนี้ได้เสนอวิธีการออกแบบขนาดของรอยเชื่อมตามขนาดของเสาเข็มสปันคอนกรีตอัดแรงตามมาตรฐานการผลิต มอก. 398-2524แสดงเป็นกราฟและตารางการออกแบบ เพื่อกำหนดขนาดหน้าตัดของรอยเชื่อมที่สามารถประกันความ แข็งแรงรับกำลังได้สูงกว่าหน้าตัดเสาเข็มได้ ทั้งการรับแรงอัดในแนวแกน แรงดัด และพฤติกรรมร่วมแรงอัดและแรงดัด