การวิจัยเรื่องนี้มุ่งศึกษาผู้มีอิทธิพลในการโจรกรรมรถ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลที่รวบรวมไว้แล้วในศูนย์ป้องกันและปราบปรามการโจรกรรมรถ กองปราบปรามกรมตำรวจ และข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้ปฏิบัติงานด้านนี้คำให้การผู้ต้องหาลักรถ และการสืบสวนหาข่าว ในปี 2537-2538 โดยใช้แนวความคิดเรื่องอำนาจและอิทธิพลเป็นกรอบความคิดในการวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า ผู้มีอิทธิพลในขบวนการโจรกรรมมี 2 กลุ่ม กลุ่มแรกคือข้าราชการ ตำรวจ ทหาร กำนัน และผู้ใหญ่บ้าน กลุ่มที่สองคือกลุ่มพ่อค้า ทั้งสองกลุ่มใช้อิทธิพลให้คนร้ายไปโจรกรรมรถตามที่กลุ่มพ่อค้ากัมพูชาสั่งซื้อ โดยส่วนใหญ่จะเป็นรถยนต์ที่นิยมทั่วไปในท้องตลาดในประเทศไทยแล้วให้ขับไปส่งให้ผู้มีอิทธิพลส่งขายให้กับพ่อค้ากัมพูชา เพื่อให้สามารถนำรถผ่านด่านตรวจต่าง ๆตามเส้นทางที่จะนำรถยนต์ไปยังชายแดนไทย-กัมพูชาผู้มีอิทธิพลจะติดต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐ เช่น ตำรวจทหารหลัก ทหารพราน ชายแดนไทย-กัมพูชา รวมทั้งกำนันผู้ใหญ่บ้าน ให้นำรถยนต์ผ่านทางได้ ผู้ที่ร่วมในขบวนการนี้จะได้รับผลประโยชน์เป็นเงินตอบแทนเมื่อรถยนต์ส่งถึงมือกลุ่มพ่อค้ากัมพูชาแล้ว ตามเงื่อนไขที่ตกลงกัน กรณีที่เจ้าหน้าที่เข้มงวดในการปราบปราม ขบวนการนี้จะลดบทบาทลง แต่ถ้าถึงขั้นเข้าจับกุมดำเนินคดี ผู้มีอิทธิพลจะเข้าช่วยเหลือวิ่งเต้นขอประกันตัวให้รวมทั้งวิ่งเต้นล้มคดีให้หากถูกเจ้าหน้าที่วิสามัญฆาตกรรมจะหาผู้ร่วมขบวนการคนใหม่ที่ไว้วางใจมาทำหน้าที่แทน จึงทำให้ขบวนการนี้ยังไม่สามารถขจัดให้หมดสิ้นไป นอกจากนี้ยังพบว่า ผู้มีอิทธิพลในขบวนการโจรกรรมรถมีลักษณะคล้ายคลึงผู้มีอิทธิพลทั่วไป แม้ว่าผู้มีอิทธิพลของขบวนการนี้จะยังไม่โด่งดังนัก แต่ถ้าหากสามารถดำเนินธุรกิจนี้ต่อไปและยังสามารถขยายฐานออกไปได้เรื่อย ๆผู้มีอิทธิพลเหล่านี้จะเข้มแข็งขึ้นและมีความสัมพันธ์กับผู้มีอำนาจในระดับต่าง ๆ กว้างขวางขึ้น ทั้งในระดับท้องถิ่นและระดับชาติ และอาจรวมเอาธุรกิจผิดกฎหมายอื่น ๆ เช่น ค้าอาวุธสงคราม ค้ายาเสพติด ตั้งบ่อนการพนันต่อไปด้วย