ในการวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการแปรของการออกเสียงพยัญชนะท้าย (t(...),d3,(...)) ในคำภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เป็นผู้หญิงไทย อัน เนื่องมาจากอิทธิพลของตัวแปรทางสังคม 2 ประการคือ ประสบการณ์ในการใช้ภาษาอังกฤษ และ ปริบทในการใช้ภาษา โดยศึกษาจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เป็นผู้หญิงไทยซึ่งจะแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีประสบการณ์มาก จำนวน 30 คนและ กลุ่มที่มีประสบการณ์น้อยจำนวน 30 คน ด้วยเทคนิคการสัมภาษณ์ด้วยบัตรรายการ (Cue-card Technique) ที่จะปรากฎคำทดสอบที่กลุ่มตัวอย่างจะต้องออกเสียงภายใต้ 2 ปริบทคือ ปริบทภาษาไทย 15 คำทดสอบและ ปริบทภาษาอังกฤษ 15 คำทดสอบ สมมติฐานของการวิจัยนี้คือ กลุ่มตัวอย่างที่มีประสบกาณ์ในการใช้ภาษาอังกฤษน้อยจะมีการแทรกแซงจากภาษาแม่สูง กล่าวคือ จะมีการออกเสียงพยัญชนะท้ายที่ใกล้เคียงเสียงภาษาไทยมาก ในขณะที่กลุ่มตัวอย่างที่มีประสบการณ์ในการใช้ภาษาอังกฤษมาก ก็จะมีการแทรกแซงจากภาษาแม่ต่ำ คือจะมีการออกเสียงที่ใกล้เคียงกับเจ้าของภาษา ผลการวิเคราะห์การแปรแสดงให้เห็นว่า มีความสัมพันธ์ระหว่างการแปรของตัวแปรภาษากับตัวแปรทางสังคมทั้งสองประการดังกล่าว ซึ่งค่าความแตกต่างที่เกิดจากการออกเสียงของตัวแปรแต่ละตัวนั้นแสดงให้เห็นว่าการแปรมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น p< 0.05 ในตัวแปรทุกตัวยกเว้นการแปรของตัวแปร (...) ตามประสบการณ์ในการใช้ภาษาอังกฤษ และการแปรของตัวแปร(d3) ตามปริบทในการใช้ภาษา ผลการวิจัยพบว่า การแปรของตัวแปร (t(...)) และ (d3) มีความคล้ายคลึงกันคือ กลุ่มที่มีประสบการณ์น้อยจะมีความโน้มเอียงเข้าสู่ภาษาแม่ภายใต้ปริบทไทยมากที่สุด และจะลดลงเมื่ออยู่ภายใต้ปริบทอังกฤษในขณะที่กลุ่มที่มีประสบการณ์มากก็จะมีความโน้มเอียงเข้าสู่ภาษาอังกฤษมากที่สุดภายใต้ปริบทอังกฤษและ จะลดลงภายใต้ปริบทไทย ตัวแปร (...) เป็นตัวแปรที่มีปัญหาที่สุดในการออกเสียงของกลุ่มตัวอย่างคนไทยกล่าวคือ กลุ่มอย่างสามารถออกเสียงที่เป็นเสียงเจ้าของภาษาได้น้อยที่สุดแต่มีการสร้างเสียงที่เป็นรูปแปรของภาษาในระหว่าง (Interlanguage) ขึ้นมามากที่สุดในทั้งสองกลุ่มตัวอย่าง