งานวิจัยชิ้นนี้ มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณการใช้ศัพท์คำเมืองกับถิ่นที่อยู่ของผู้พูดโดยเน้นเรื่องความสะดวกของการคมนาคมของถิ่นที่อยู่เป็นหลัก หน่วยอรรถที่ใช้ในการศึกษามีจำนวน 50 หน่วยอรรถประกอบด้วย คำเรียกชื่อเครื่องใช้ คำเรียกชื่อสัตว์ คำเรียกชื่อพืช และคำเรียกชื่อกริยา ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาได้จากแบบสอบถามร้อยละ 66.8ของจำนวนแบบสอบถามทั้งหมดที่ส่งไปยังครูใหญ่โรงเรียนประจำหมู่บ้านใน196 ตำบลในจังหวัดเชียงใหม่ ความสะดวกของการคมนาคมแบ่งได้เป็น 3ระดับ ได้แก่ สะดวกมาก สะดวกปานกลาง และสะดวกน้อยเกณฑ์ที่ใช้ตัดสินระดับความสะดวกของการคมนาคมมี 4 ประการ ได้แก่ ระยะห่างจากอำเภอเมือง สภาพถนน จำนวนการต่อรถรับจ้าง และจำนวนเที่ยวรถรับจ้าง ผลการศึกษาแสดงว่า ความสะดวกของการคมนาคมมีความสัมพันธ์กับปริมาณการใช้ศัพท์คำเมือง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ผู้ที่มีภูมิลำเนาอยู่ในบริเวณที่การคมนาคมสะดวกน้อยกว่า จะใช้ศัพท์คำเมืองด้วยปริมาณมากกว่าผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่มีการคมนาคมสะดวกมากกว่า การแสดงการกระจายโดยใช้แผนที่ให้ข้อสรุปเพิ่มเติมว่าจุดเก็บข้อมูลที่อยู่ในตัวเมืองที่เป็นศูนย์กลางความเจริญใช้ศัพท์คำเมืองน้อยกว่าบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด