การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มที่มีต่อความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุ และเพื่อ เปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุภายหลังได้รับ การให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม กับผู้สูงอายุที่ไม่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม กลุ่ม ตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุ จำนวน 12 คน จัดเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยการจับคู่ กลุ่มทดลองเป็นกลุ่มที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มที่วัดโดยผู้วิจัยเครื่องมือที่ใช้คือ แผนการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและแบบสอบถามเพื่อวัดความพึงพอใจในชีวิต ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นโดยพัฒนาจากแบบวัดความพึง พอใจในชีวิตของผู้สูงอายุ ของนิวการ์เทนและคณะ (1961) ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาและความเที่ยงของเครื่องมือได้ค่า = .70 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนความพึงพอใจในชีวิตรายด้านทุกด้านและโดยรวมของผู้สูงอายุที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม พบว่า หลังการทดลองสูงกว่าการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนความพึงพอใจในชีวิตโดยรวม ของผู้สูงอายุที่ไม่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม พบว่าสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อเปรียบเทียบรายด้าน พบว่า ทั้งสี่ด้านไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนความแตกต่างระหว่างความพึงพอใจในชีวิตก่อนและหลังการทดลอง พบว่าผู้สูงอายุที่ได้รับการ ให้คำปรึกษาแบบกลุ่มมีค่าเฉลี่ยของความแตกต่างของคะแนนความพึงพอใจใน ชีวิตเพิ่มขึ้นมากกว่าผู้สูงอายุที่ไม่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม อย่างมีนัยสำ คัญทางสถิติที่ระดับ .05