งานวิจัยชิ้นนี้ใช้ข้อมูลจากรายงานการวิจัยเรื่อง “การพัฒนาและทดสอบดัชนีวัดสุขภาพจิตคนไทย (Version 2007) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความสุขและความพึงพอใจในชีวิตของคนไทย การวิเคราะห์ข้อมูลสุขภาพจิตคนไทยในรายงานนี้มาจากข้อสมมติที่ว่า ความอยู่ดีมีสุขเชิงอัตวิสัยสามารถบ่งชี้ความอยู่ดีมีสุขของบุคคลได้เป็นอย่างดี และความสุขเชิงอัตวิสัยสามารถถูกวัดเป็นระดับ และสามารถนำไปเปรียบเทียบกับบุคคลอื่นๆ ได้ การวิเคราะห์ในรายงานนี้ เน้นการคาดประมาณผลของปัจจัยทางประชากร เศรษฐกิจ และสังคม ต่อความพึงพอใจในชีวิตและความสุข นอกจากนี้ผู้วิจัยได้ทดสอบผลของความสุขต่อรายได้ ซึ่งพบว่า รายได้และความสุขมีผลซึ่งกันและกัน จึงใช้วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลแบบ Instrumental Variable Regression เข้าร่วมในการวิเคราะห์ข้อมูลด้วย ผลการวิจัย พบว่า รายได้ไม่มีผลต่อความพึงพอใจในชีวิต ในขณะที่รายได้ไม่มีผลต่อระดับความสุข เพศหญิงและชายมีความพึงพอใจในชีวิตไม่แตกต่างกัน ในขณะที่มีความสุขแตกต่างกัน นอกจากนี้ ยังพบว่า คนโสดมีระดับความสุขใกล้เคียงกับคนที่แต่งงานแล้ว แต่กลับมีความพึงพอใจในชีวิตน้อยกว่า และผู้ที่มีสถานภาพสมรสเป็นหม้ายหรือหย่ามีระดับความสุขน้อยกว่าคนโสดหรือผู้ที่แต่งงานและอยู่ด้วยกัน การศึกษานี้ยังพบว่า ผลของปัจจัยบางปัจจัยต่อความพึงพอใจในชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากได้แก้ปัญหาการบ่งชี้ซึ่งกันและกันของรายได้และความพึงพอใจในชีวิต เช่น ผลของการศึกษาและสถานภาพสมรส เป็นต้น This paper utilizes the data from “the Development and Testing of Thai Mental Health Indicator Version 2007” to study mental health and happiness of the Thai people. Given that subjective well-being is a valid measure of mental well-being and that subjective well-being is cardinally measurable and interpersonally comparable, we estimated life satisfaction and happiness level using various socio-demographic and socio-economic determinants. Due to the fact that income, in theory, can be influenced by mental health, we test for the effects of mental health on income. As expected, we find that income is significantly affected by life satisfaction and happiness. As a result, income is instrumented using mean income by area and occupation as an exclusion restriction. The results on the IV estimation suggested that income has no effects on life satisfaction while having a statistically significant effect on happiness. Similarly, we find that gender has no effect on being satisfied with life, but find a statistically significant effect of gender on happiness. The results on marital status suggest that people who are single are as happy as, but are less satisfied with life than those who are married. Being divorced and widow, however, reduces happiness. Another important finding of our paper is that the effects of some mental health determinants may significantly change after controlling for endogeneity of income. For example, we find that the endogeneity of income bias the effects of education and marital status on life satisfaction downwards. The true effects of education and marital status are much greater in our IV estimations than in our OLS estimations.