วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาแนวทางการใช้มาตรการกฎหมายที่เหมาะสมในการให้ความคุ้มครองผู้ประสบภัย ที่ได้รับความเสียหายต่อชีวิต และร่างกายจากเรือ เพื่อให้เป็นหลักประกันว่าผู้ประสบภัยจะได้รับการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนหนึ่งที่แน่นอนและเป็นธรรม โดยเป็นมาตรการของรัฐอย่างหนึ่งในการให้ความคุ้มครองแก่สาธารณชน จากการศึกษาพบว่า กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการเดินเรือในประเทศมีเฉพาะบทกำหนดมาตรการป้องกันเพื่อให้เกิดความปลอดภัยจากเรือแต่มิได้ มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการเยียวยาผู้ประสบภัย ส่วนการชดใช้ค่าสินใหม่ทดแทนนั้นตามระบบกฎหมายไทยได้วางอยู่บนพื้นฐาน 2 ส่วน คือ หลักกฎหมายละเมิดและค่าสินไหมทดแทนอื่น ๆ ซึ่งตามหลักกฎหมายละเมิด ทำให้เกิดความล่าช้า มีกระบวนการที่ซับซ้อน และไม่อาจยืนยันได้ว่าผู้เสียหายจะได้รับการชดใช้ เมื่อพิจารณาวิเคราะห์แล้ว เห็นว่า การประกันภัยและสวัสดิสงเคราะห์ของรัฐสามารถเข้ามามีบทบาทให้ความช่วยเหลือผู้ประสบภัยได้ จึงได้ศึกษาเป็น 3 แนวทาง คือ ระบบการประกันภัยความรับผิด ระบบการประกันภัยอุบัติเหตุส่วนบุคคลและระบบกองทุนทดแทนต่อผู้ประสบภัยจากเรือ แนวทางการใช้มาตรการกฎหมายประกันภัและกองทุนทดแทน จึงควรมีลักษณะเป็นกฎหมายภาคบังคับให้เจ้าของเรือต้องทำประกันภัย โดยเสีย เบี้ยประกันภัยและค่าธรรมเนียม ให้บริษัทประกันภัยต้องรับประกันภัยที่ให้ความคุ้มครองต่อการสูญเสียชีวิต การสูญเสียอวัยวะและสายตาการทุพพลภาพสิ้นเชิงถาวร และค่ารักษาพยาบาล โดยให้แบ่งการคุ้มครองเป็น 3 ส่วนคือ การคุ้มครองความรับผิดต่อบุคคลภายนอก การคุ้มครองอุบัติเหตุส่วนบุคคลต่อบุคคลภายในเรือ และการคุ้มครองโดยกองทุนทดแทน รวมทั้งให้มีระบบการจ่ายค่าสินไหมทดแทน ระยะเวลา และบทกำหนดโทษ เป็นต้น เพื่อให้มาตรการกฎหมายดังกล่าวให้ความคุ้มครองต่อผู้ประสบภัยจากเรือได้อย่างมีประสิทธิภาพ