การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อค้นหาแนวทาง หลักเกณฑ์ที่เหมาะสม และความเป็นไปได้ในการบังคับใช้รูปแบบแห่งมาตรการใหม่ คือ มาตรการทางการประ กันภัย ซึ่งเป็นมาตรการเสริมในการช่วยลดข้อขัดข้องในทางปฏิบัติที่มีอยู่ต่อการใช้สิทธิเรียกร้องของผู้ต้องเสียหายโดยผ่านกระบวนพิจารณาทางศาลจากกรณีปัญหาสิ่ง แวดล้อมทางมลพิษอุตสาหกรรม เพื่อให้บุคคลดังกล่าวสามารถได้รับการชดใช้เยียวยาการบรรเท่าผลร้ายต่าง ๆ อย่างมีประสิทธิภาพ และเพื่ออำนวยประโยชน์สูงสุดแก่บุคคลผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่ายสมดังเจตนารมณ์ของกฎหมาย ผลจากการวิจัยพบว่า มาตรการทางการประกันภัยสามารถนำมาประยุกต์ใช้ เพื่อคุ้มครองสิทธิของผู้ต้องเสียหายให้ได้รับความเป็นธรรม และสามารถอำนวยความสะดวกในทางปฏิบัติเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะต่อกรณีที่ผู้ต้องเสียหายเลือกวิธีการบังคับใช้ตามสิทธิของตน โดยไม่ต้องผ่านกระบวนพิจารณทางศาล ทั้งนี้โดยถือว่า ความรับผิดทางสิ่งแวดล้อม เป็นความรับผิดตามกฎหมายประเภทหนึ่งซึ่งสามารถเอา ประกันภัยได้ ยังผลให้ผู้ต้องเสียหายสามารถใช้สิทธิเรียกร้องได้ ตามความคุ้มครอง แห่งกรมธรรม์ได้โดยตรง อย่างไรก็ดี เพื่อให้แนวความคิดดังกล่าวเกิดประสิทธิผลอย่างเป็นรูปธรรมชัดเจน สมควรอย่างยิ่งที่ภาครัฐ โดยหน่วยงานผู้รับผิดชอบจะต้องเร่งผลักดันเพื่อการตราเป็นกฎหมายบังคับใช้ ซึ่งกระทำได้โดยในระยะเริ่มต้น กำหนดให้ใช้มาตรการทางการประกันภัยดังกล่าวต่อกลุ่มอุตสาหกรรม เป้าหมายบางจำพวกที่มีความพร้อม และ/หรือที่เห็นว่าน่าจะมีอัตราของการเสี่ยงภัยที่สูงและค่อนข้างจะรุนแรง ควบคู่กับมาตรการส่งเสริม หรือจูงใจให้ปฏิบัติตาม เช่น มาตรการสนับนนุนทางภาษี มาตรการกำหนดอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ขั้นต่ำสำหรับสินเชื่อภาคอุตสาหกรรม เป็นต้น ต่อจากนั้นจึงค่อยใช้มาตรการในลักษณะที่เป็นการบังคับโดยมีการกำหนด อัตราโทษและความผิดอย่างชัดเจน และให้ขยายให้ครอบคลุมถึงทุกประเภทกิจการอุตสาหกรรม ภายในระยะเวลาอันเหมาะสมต่อไป