การปล่อยชั่วคราวเป็นมาตรการทางกฎหมายที่ให้ความคุ้มครองแก่สิทธิเสรีภาพของผู้ต้องหาหรือจำเลย ซึ่งได้รับการสันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีความผิดตามกฎหมาย เพื่อให้เขาได้รับหลักประกันที่จำเป็นสำหรับการต่อสู้คดีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้อย่างเต็มที่และยังเป็นการป้องกันมิให้มีการแสวงหาพยานหลักฐานจากเขาจนเกินสมควรหรือป้องกันการลงโทษเขาล่วงหน้า ก่อนที่จะพิสูจน์ได้ว่ากระทำผิดจริงควบคู่ไปกับการที่ให้ความคุ้มครองต่อความสงบเรียบร้อยของสังคมส่วนรวม ซึ่งจำเป็นต้องมีผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดมาปรากฏในการพิจารณาและรับโทษ หากพิสูจน์ได้ว่ากระทำผิดจริง จึงต้องควบคุมหรือขังผู้ต้องหาหรือจำเลยไว้เพื่อป้องกันมิให้เขาหลบหนีหรือไปก่อภยันตรายหรือความเสียหายต่อสังคมขึ้นอีก จากการศึกษาวิจัยผู้เขียนพบว่า มาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวกับการปล่อยชั่วคราวในปัจจุบันยังไม่ได้รับการบัญญัติคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของผู้ต้องหาหรือจำเลยอย่างเพียงพอ แม้ในทางปฏิบัติศาลมักจะมีคำสั่งอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวโดยมีประกันและหลักประกันเป็นส่วนใหญ่ แต่ขอบเขตการใช้ดุลยพินิจของศาลก็ยังขาดความชัดเจนอยู่มาก และในการปล่อยชั่วคราวศาลก็มักนำเอาประกันและหลักประกันมาเป็นเงื่อนไขสำคัญในการที่จะอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว ผู้เขียนจึงเห็นว่าควรที่จะแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายให้สิทธิผู้ต้องหาหรือจำเลยที่จะได้รับการปล่อยชั่วคราวเป็นหลักและห้ามการเรียกหลักประกันจนเกินควรแก่กรณีเอาไว้ ซึ่งจะทำให้ศาลฎีกาสามารถวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนี้ให้เป็นบรรทัดฐานในการกำหนดขอบเขต และการควบคุมดุลยพินิจให้ศาลล่างเดิมต่อไปได้