?? พระราชบัญญัติจราจรทางบก?พ.ศ.2522?ได้บัญญัติให้เจ้าพนักงานสามารถใช้ดุลพินิจในการเปรียบเทียบปรับได้ตามลักษณะความผิดที่ไม่ร้ายแรง?ตลอดจนความผิดที่ร้ายแรงหรือมีโทษจำคุกด้วยอีกทั้งอัตราโทษปรับตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก?พ.ศ.2522?มีลักษณะเป็นการกำหนดอัตราโทษปรับแบบตายตัวชนิดที่มีอัตราโทษขั้นต่ำและขั้นสูงห่างกัน?ทั้งนี้เพื่อเปิดโอกาสให้เจ้าพนักงานใช้ดุลพินิจในการกำหนดค่าปรับ?ซึ่งนับเป็นปัญหาสำคัญที่จะนำไปสู่การใช้ดุลพินิจอย่างมิชอบหรือบิดเบือน?วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงศึกษาถึงข้อบกพร่องของการใช้ดุลพินิจของเจ้าพนักงานในการปรับตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก?พ.ศ.2522?ผลการศึกษาพบว่าการใช้ดุลพินิจของเจ้าพนักงานในการปรับตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก?พ.ศ.2522?นั้น?ขาดหลักเกณฑ์ที่แน่นอน?ไม่เหมาะสม?ทำให้เกิดความลักลั่น?และนำไปสู่การเลือกปฏิบัติของเจ้าพนักงานได้?ผู้วิจัยจึงได้เสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขปัญหาการใช้ดุลพินิจของเจ้าพนักงาน?ตลอดจนมาตรการที่นำมาประกอบการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก?พ.ศ.2522?ในการลงโทษปรับมีความชัดเจนและสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของกฎหมายในการลงโทษ