การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายในการศึกษาวิเคราะห์ความหมาย ขอบเขตและรูปแบบของสัญญาและธุรกิจการเฉลี่ยเวลาการใช้อสังหาริมทรัพย์ รวมทั้งผลกระทบสัญญาต่อธุรกิจต่อความสงบเรียกร้อยของประชาชน ผลการวิจัยพบว่า สัญญาเฉลี่ยเวลาการใช้อสังหาริมทรัพย์ประเภทการให้ใช้สิทธิ เป็นสัญญาต่างตอบแทนที่กำหนดนิติสัมพันธ์ระหว่างผู้พัฒนาโครงการและผู้บริโภค โดยการให้สิทธิผู้บริโภคที่จะได้ครอบครองห้องพักในสถานพักผ่อนตามกำหนดระยะเวลาที่ตกลงกันไว้เป็นเวลา 1 สัปดาห์ต่อปีตลอดระยะเวลา 20-30 ปี สัญญาประเภทนี้ไม่มีกฎหมายกำหนดรูปแบบโดยเฉพาะ โดยทั่วไปผู้พัฒนาโครงการเป็นผู้กำหนดข้อตกลงในกฎหมาย ทำให้ผู้บริโภคไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายอย่างแท้จริง กล่าวคือ ผู้พัฒนาโครงการจำเป็นต้องเปิดเผยข้อมูลที่สำคัญและจำเป็นต่อผู้บริโภคก่อนเข้าทำสัญญา แต่บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่าด้วยนิติกรรมสัญญาไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองผู้บริโภค อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ.2522 ตามมาตรา 22 วรรคสอง (5) สามารถนำมาใช้บังคับได้ก่อนที่จะมีการตรากฎหมายเฉลี่ยเวลาการใช้อสังหาริมทรัพย์ โดยให้อำนาจคณะกรรมการด้านโฆษณาออกกฎกระทรวง กำหนดให้ผู้พัฒนาโครงการเปิดเผยรายละเอียดของโครงการให้ผู้ซื้อทราบก่อนเข้าทำสัญญา ในส่วนของการคุ้มครองด้านการเงินของผู้บริโภคจะพบว่า พระราชกำหนดการกู้ยืมอันเป็นการฉ้อโกงประชาชน พ.ศ.2527 ไม่สามารถนำมาใช้ในการคุ้มครองได้เนื่องจากเป็นบทบัญญัติในเชิงลงโทษ จึงทำให้ผู้พัฒนาโครงการใช้ช่องว่างทางกฎหมายมาทำการบิดเบือนวัตถุประสงค์ที่แท้จริง โดยใช้รูปแบบการส่งเสริมการขายทำให้ผู้บริโภคเกิดความเข้าใจผิด จึงก่อให้เกิดผลกระทบต่อประชาชนส่วนรวมได้ การวิจัยนี้เสนอว่า สมควรที่จะต้องมีการวางรูปแบบของกฎหมายในธุรกิจการเฉลี่ยเวลาการใช้อสังหาริมทรัพย์และกำหนดหน่วยงานที่จะเข้ามาควบคุม กำกับและส่งเสริมธุรกิจนี้โดยเฉพาะ