การวิจัยนี้ต้องการแสดงถึงการใช้เรื่องเล่าผีปู่แสะย่าแสะของชาวบ้านป่าจี้ โดยใช้แนวคิด "Ethnogsaphy of Speaking" ของDell Hymes แนวคิดนี้พิจารณาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการใช้เรื่องเล่า อันได้แก่ ผู้เล่า ผู้ฟัง รูปแบบสาร ช่องทางการสื่อสาร สัญลักษณ์ หัวข้อและฉาก ในการใช้เรื่องเล่า ผู้เล่าเรื่องเล่ามีอายุมากกว่าผู้ฟัง พวกเขาเล่าด้วยปากโดยใช้ภาษาคำเมือง และเล่าเรื่องเล่าแบบเรื่องเล่าร้อยแก้วชาวบ้านใช้เรื่องเล่านี้อ้างอิงถึง "ประวัติ" หรือ ตำนานของผีปู่แสะย่าแสะและพิธีกรรมเลี้ยงผีปู่แสะย่าแสะ เรื่องเล่านี้มีคุณค่าในแง่ที่เป็นประวัติของผีปู่แสะย่าแสะและพิธีกรรมเลี้ยงผีปู่แสะย่าแสะ เรื่องเล่าและพิธีกรรมจึงมีบทบาทเชื่อมโยงอดีตครั้งพุทธกาลกับปัจจุบันและตอกย้ำความเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด ในปัจจุบัน บริบททางสังคมของหมู่บ้านได้เปลี่ยนไป มีคนนอกชุมชนเข้าไปติดต่อสัมพันธ์ด้านพิธีกรรมเลี้ยงผีมากขึ้น ทำให้คุณค่าและบทบาทของเรื่องเล่าเปลี่ยนไปด้วย จากที่เรื่องเล่าที่ทำหนังที่สื่อ "เนื้อหา" หรือ "สาร"เกี่ยวกับผีปู่แสะย่าแสะและพิธีกรรมเลี้ยงผีปู่และย่าแสะในฐานะเป็นส่วนของวัฒนธรรมกลายเป็นเรื่องเล่าและพิธีกรรมมีหน้าที่บทบาทเฉพาะเพื่อแสดงถึงความเก่าแก่ของชุมชนและรากเหง้าของวัฒนธรรม บทบาทของเรื่องเล่าและพิธีกรรมในชีวิตประจำวันลดความสำคัญลงไปมาก เพราะความเปลี่ยนแปลงของบริบททางสังคม เรื่องเล่าและพิธีกรรมไม่ได้มีบทบาทในวิถีชีวิตของชาวบ้านเหมือนกับในอดีตทีผ่านมา