เนื่องจากการพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจของประเทศไทยได้เจริญก้าวหน้าอย่างมากและด้วยความรวดเร็ว อันเป็นเหตุให้ธุรกิจและกิจการค้าต่าง ๆ ได้พัฒนาเป็นเงาตามตัว ทำให้บทบัญญัติกฎหมาย เช่นประมวลกฎหมายแพ่ง และพาณิชย์ในส่วนที่เกี่ยวกับนิติกรรมสัญญาหรือกฎหมายเอกเทศสัญญารวมตลอดจนสัญญาอื่น ๆ ซึ่งได้ยึดหลักความศักดิ์สิทธิ์แห่งการทำนิติกรรมสัญญาได้มีส่วนถูกกระทบ เนื่องจากหลักกฎหมายดังกล่าวมีสมมติฐานว่าทุกคนมีอำนาจต่อรองที่เท่าเทียมกันตามกฎหมาย ทุกคนรู้ถึงฐานะความได้เปรียบเทียบของตน แต่ในทางความเป็นจริงคู่สัญญามีความแตกต่างกันในทางเศรษฐกิจความรอบรู้ และประสบการณ์ทางกฎหมาย อันนำมาซึ่งอำนาจต่อรองที่ไม่เท่าเทียมกัน จึงทำให้คู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งต้องเสียเปรียบหรือไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างน่าเห็นใจ เนื่องจากมีอำนาจต่อรองที่น้อยกว่าดังนั้นจึงต้องหามาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันและคุ้มครองมิให้คู่สัญญาฝ่ายนี้ต้องเสียเปรียบหรือไม่ได้รับความเป็นธรรมตามที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน ปัจจุบันได้มีการยกร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมขึ้นโดยกระทรวงยุติธรรมการวิจัยนี้จึงมีจุดมุ่งหมายในการศึกษา ค้นคว้าวิเคราะห์ ถึงดำริที่จะให้มีกฎหมายว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมมาใช้ในการควบคุมและแก้ไขปัญหาข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม รวมทั้งศึกษาถึงผลกระทบที่กฎหมายนี้จะมีต่อหลักต่าง ๆ ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และผลกระทบต่อภาคธุรกิจการค้าต่าง ๆ การวิจัยนี้ได้เสนอว่า 1. จะต้องทำให้ภาคธุรกิจการค้าเกิดความมั่นใจได้ว่าร่างกฎหมายนี้จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เกิดแก่ภาคธุรกิจ ดังนั้นในการเข้าไปตรวจสอบดูแลสัญญาที่มีข้อพิพาทมาสู่ศาลนั้น ศาลจะต้องยึดถือหลักความเป็นธรรม(Justice) ของคู่สัญญาทั้งสองฝ่าย 2. การกำหนดขอบเขตการบังคับใช้กฎหมาย จะต้องไม่กำหนดให้กว้างขวางจนเกินไปแต่จะต้องจำกัดขอบเขตกฎหมายให้แน่นอนชัดเจนพอสมควร 3. การใช้สิทธิตามกฎหมายจะต้องไม่เกินสมควร กล่าวคือ ต้องไม่เป็นการใช้สิทธิที่จะเป็นการสร้างปัญหาความไม่เป็นธรรมให้เกิดแก่คู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่ง เช่น ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือในการแสวงหาประโยชน์โดยไม่ชอบโดยการใช้กระบวนการพิจารณาของศาลเพื่อใช้ผลแห่งการบังคับใช้ตามสัญญาเกิดความล่าช้า