วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

การจัดทำสัญญาจ้างช่วงในโครงการก่อสร้างระหว่างผู้รับเหมาหลัก และผู้รับเหมาช่วงในประเทศไทย ยังไม่มีการกำหนดเป็นลักษณะของสัญญามาตรฐาน ดังนั้นรายละเอียดของสัญญาจ้างช่วงจึงมีความแตกต่างกันในแต่ละโครงการ และอาจทำให้เกิดปัญหา และข้อขัดแย้งในการทำสัญญาได้ ดังนั้นการวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัญหาของสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้าง และเสนอแนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างช่วง โดยจำกัดขอบเขตอยู่เฉพาะงานอาคารในประเทศไทย ขั้นตอนงานวิจัยนี้เริ่มต้นด้วย 1)การรวบรวมปัญหา และข้อโต้แย้งที่มีผลต่อการจัดการสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้าง 2)ใช้วิธีการสัมภาษณ์ความคิดเห็นเกี่ยวกับปัญหาสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้างจากผู้ที่เกี่ยวข้อง และมีประสบการณ์ในการจัดการงานก่อสร้าง โดยทำการสัมภาษณ์ 2 ฝ่ายคือ ฝ่ายผู้รับเหมาหลัก และฝ่ายผู้รับเหมาช่วง 3)วิเคราะห์ความถี่ ความรุนแรง ความสำคัญ และความสอดคล้องของปัญหา จากผลการศึกษาพบปัญหา 31 ประเด็น จากนั้นทำการวิเคราะห์ความครอบคลุมของปัญหาโดยใช้สัญญาจ้างช่วงมาตรฐานของ AIAA401-2007 โดยพบว่าสัญญามาตรฐานสามารถครอบคลุมปัญหารวม 21 ประเด็น และไม่ครอบคลุมรวม 10 ประเด็น และจากการวิเคราะห์ปัญหาพบว่ามีปัญหาที่มีความสำคัญระดับสูงสำหรับใช้เพื่อทำการวิเคราะห์หาแนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างช่วงมีทั้งสิ้น 11 ประเด็น จากผลการศึกษาปัญหาที่มีความสำคัญในระดับสูงพบว่าปัญหา 8 ประเด็นครอบคลุมโดยสัญญาจ้างช่วงมาตรฐาน โดยปัญหาที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่สามารถนำข้อกำหนดของสัญญาจ้างช่วงมาตรฐานมาทำการประยุกต์ใช้ได้เนื่องจากมีข้อกำหนด และหลักปฏิบัติที่ชัดเจน และปัญหา 3 ประเด็นไม่ครอบคลุมโดยสัญญาจ้างช่วงมาตรฐานสามารถใช้ข้อกำหนดของสัญญาจ้างนานาชาติ FIDIC (1999) และสัญญาจ้างตามสัญญาจ้างแนบท้ายระเบียบสำนักนายกฯมาทำการประยุกต์ใช้เพื่อลดข้อขัดแย้งที่เกิดจากปัญหานั้นได้ ปัญหาสามอันดับแรกจากปัญหาสำคัญทั้ง 11 ประเด็น คือ 1)ปัญหาแบบรายละเอียด และข้อกำหนดของสัญญาก่อสร้างในสัญญาไม่มีความละเอียดเพียงพอ 2)การเปลี่ยนแปลงงานโดยมีงานลด งานเพิ่มในระหว่างการก่อสร้าง 3)ปัญหาผู้รับเหมาช่วงปฏิบัติงานล่าช้าเกินกว่าแผนงานหลัก