ปาเปนเป็นโปรติโอไลติคเอนไซม์สกัดได้จากยางของผลมะละกอดินCarica papaya L. ประกอบด้วยเอนไซม์ปาเปนชขนิดเดียวหรือมีส่วนผสมของเอนไซม์ไคโมปาเปน และปาปายาไลโซไซม์ปนอยู่ด้วย ซึ่งเอนไซม์ทั้งหมดมีคุณสมบัติสามารถย่อยโปรตีนได้ดี การศึกษาทำโดยสกัดปาเปนจากยางของผลมะละกอดิบที่ยังติดอยู่กับต้น หาความสามารถในการย่อยโปรตีนของปาเปนตามวิธีวิเคราะห์ในเภสัชตำรับของสหรัฐอเมริกา ได้เท่ากัน 26383.2 ยูนิตต่อมิลลิกรัม มีค่ามากกว่าของปาเปนดิน 40.17% นำปาเปนที่สกัดได้มาเตรียมผลทำให้เนื้อนุ่มโดยให้มีปาเปนที่สกัดได้ร้อยละ 1 ผลทำให้เนื้อนุ่มที่เตรียมโดยผสมปาเปนกับส่วนประกอบอื่น โดยตรงมีความสามารถในการย่อยโปรตีนเท่ากับ198.497 ยูนิตต่อมิลลิกรัม ส่วนผลทำให้เนื้อนุ่มที่เตรียมโดยไมโครเอนแคปซูเลชั่นปาเปนโดย Spray drying technique มีความสามารถในการย่อยโปรตีนเท่ากัน 182.560 ยูนิตต่อมิลลิกรัม เมื่อทดสอบความสามารถในการทำให้เนื้อนุ่มโดยการวัดค่าแรงกดเฉือนและการใช้ประสาทสัมผัสพบว่าผงทำให้เนื้อนุ่มที่เตรียมขึ้นทั้งสองวิธีไม่แตกต่างกันแต่สามารถทำให้เนื้อนุ่มที่ซื้อมาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P<0.05) ปริมาณที่เหมาะสมของผงทำให้เนื้อนุ่มที่เตรียมขึ้นทั้ง 2 วิธีคือ 3 กรัมต่อเนื้อ 100 กรัม เปรียบเทียบคุณภาพของผงทำให้เนื้อนุ่มที่เตรียมขึ้นกับผงทำให้เนื้อนุ่มที่ซื้อมาโดยวิเคราะห์หาความสามารถในการย่อยโปรตีนตามวิธีวิเคราะห์ในเภสัชตำรับของสหรัฐอเมริกาทุก ๆ วัน 15 วัน เมื่อเก็บไว้ที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลา 90 วัน พบว่าความสามารถในการย่อยโปรตีนของผงทำให้เนื้อนุ่มทั้งหมดลดลงตามระยะเวลาที่เก็บและความสามารถในการย่อยโปรตีนของผลทำให้เนื้อนุ่มที่ซื้อลดลงมากที่สุด ส่วนผงทำให้เนื้อนุ่มที่เตรียมขึ้นโดยผสมปาเปนกันส่วนประกอบอื่น ๆ โดยตรงจะลดลงน้อยที่สุด