การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาทฤษฎีโปรแกรมภาษาประสาทสัมผัสต่อความเครียดของสามเณรนักศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นสามเณรนักศึกษา ที่มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัยจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่พบว่ามีความเครียดที่ได้จากการวัดความตึงตัวของกล้ามเนื้อตั้งแต่ 9 ไมโครโวลท์ขึ้นไป จำนวน 12 ราย แล้วสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่ม 2 กลุ่ม กลุ่มละ 6 ราย คือ กลุ่มทดลอง ได้รับการให้คำปรึกษาทฤษฎีโปรแกรมภาษาประสาทสัมผัส และกลุ่มควบคุม ได้รับการให้คำปรึกษาตามปกติจาก มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ เครื่อง อี เอ็ม จี ไบโอฟีดแบค และการให้คำปรึกษาทฤษฎีโปรแกรมภาษาประสาทสัมผัส ทำการทดลอง 2 ครั้ง ครั้งละ 45 นาที การทดลองแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อนทดลอง ระยะหลังทดลอง และระยะติดตามผล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่ม และหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม (Repeated-Measures Analysisof Variance: One between-Subject Variable and One within-Subject Variable) ผลการวิจัยพบว่า มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลอง กับระยะเวลาของการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สามเณรนักศึกษาในกลุ่มทดลอง มีค่าความเครียดลดต่ำกว่ากลุ่มควบคุม ในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และภายในกลุ่มทดลองมีค่าคะแนนความเครียดระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลต่ำกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนค่าคะแนนเฉลี่ยความเครียดในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลไม่แตกต่างกัน