การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแบบวัดผลภาคปฏิบัติ ด้วยตัวอย่างงานและพัฒนาเกณฑ์จุดตัด (Passing Score) ที่เหมาะสม เครื่องมือ ที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือตัวอย่างงานกับใบงานการ ทดลองเรื่อง วงจรควบคุมความเร็วดีซีมอเตอร์ และแบบสังเกตการปฏิบัติงาน ตัวอย่างงานสร้างจากการวิเคราะห์หลักสูตรรายวิชาวงจรพัลส์และสวิตชิงซึ่งเป็น เนื้อหาการสอนภาคปฏิบัติ 6 เรื่อง ใบงานการทดลองได้จากการวิเคราะห์คุณสมบัติ ร่วมของงาน ข้อดีของวงจรและประเด็นที่สำคัญของตัวอย่างงาน แบบสังเกตสำหรับ ประเมินผลภาคปฏิบัติได้จากการวิเคราะห์งานในใบงานการทดลองใหม่ สร้างเป็นเกณฑ์ การให้คะแนนภาคปฏิบัติในแต่ละด้านและคะแนนรวมทุกด้านที่ทำการประเมิน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาระดับประกาศนียบัตร วิชาชีพชั้นสูง สาขาวิชาช่างอีเล็กทรอนิกส์ วิทยาลัยเทคนิคอุบลราชธานี ที่ผ่านการเรียนในรายวิชาวงจรพัลส์และสวิตชิงมาแล้วโดยใช้ในการทดลองครั้งแรก จำนวน 5 คน และกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งที่สอง จำนวน 20 คน แบ่งเป็นกลุ่มเก่ง 10 คน กลุ่มอ่อน 10 คน ผลการหศึกษาวิจัยพบว่า ตัวอย่างงานวิชาวงจรพัลส์และสวิตชิงที่พัฒนาขึ้นคือ วงจรควบคุมความเร็วดีซีมอเตอร์ มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างหัวข้อที่เลือก เป็นตัวแทนงานกับคำอธิบายรายวิชา เท่ากับ 1.00 ค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง ใบงานทดลองภาคปฏิบัติกับจุดประสงค์รายวิชา มีค่าเท่ากับ1.00 ค่าดัชนี ความสอดคล้องของประเด็นในการวัดและความเหมาะสมของคะแนนเกณฑ์ของแบบสังเกต การปฏิบัติงาน มีค่าระหว่าง 0.75 ถึง 1.00.ค่าความเที่ยงและแบบประเมินจาก การสังเกตแต่ละด้านโดยวิธีสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson Product Moment Correlation Coefficient)มีค่าระหว่าง 0.77ถึง 1.00 ค่าความเที่ยงรวมทุกด้านมีค่าเท่ากับ 0.98 ค่าความตรงเชิงโครงสร้างเพื่อจำแนก ผู้เรียนที่สอบผ่านหรือไม่ผ่านจากการทดสอบภาคปฏิบัติทั้ง 7 ด้านมีค่าตั้งแต่ 0.75 ถึง 1.00 เกณฑ์การประเมินผลจากแบบสังเกตและใบงาน เมื่อหาคะแนนจุดตัดด้านความพร้อม และความรับผิดชอบ ด้านการเลือกใช้และระวังรักษาเครื่องมือ อุปกรณ์ และวัสดุ ที่เหมาะสม ด้านวิธีปฏิบัติงาน ด้านความสามารถในการทำงานอย่างปลอดภัย ด้าน ผลงานที่สำเร็จ ด้านระยะเวลาในการปฏิบัติงานและคะแนนรวมทั้งฉบับ มีค่าจุดตัด เท่ากับ 6,9,24,8,25,10,และ 82 ตามลำดับและมีค่าความเที่ยงสูงสุด คือ 0.99